ดราม่าสอบเตรียมอุดมฯ เดือด "อั๋น ภูวนาท" ซัดแรง ระบบล้มเหลว

จากกระแสวิพากษ์วิจารณ์กรณีการสอบเข้าโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ที่จัดสอบ ณ อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี เมื่อวันที่ 7 มีนาคมที่ผ่านมา ยังคงร้อนแรงในโลกออนไลน์ หลังมีภาพเงินสด โทรศัพท์มือถือ และของใช้ส่วนตัวของนักเรียนจำนวนมากถูกวางทิ้งไว้หน้าสนามสอบ กลายเป็นไวรัลสะเทือนโซเชียล หลายคนตั้งคำถามถึงความเหมาะสมของกติกาและการจัดการในวันสอบที่มีผู้เข้าสอบเกือบ 14,000 คน

 

เกี่ยวกับเรื่องดังกล่าว ทางด้าน  "อั๋น ภูวนาท คุนผลิน" พิธีกรฝีปากกล้า ได้ออกมาแสดงความคิดเห็นผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัว ระบุว่า  การมีการ "ประกาศล่วงหน้า" ไม่เท่ากับ "จัดการได้จริง" แม้ทางโรงเรียนจะยืนยันหนักแน่นว่ามีการประกาศกฎกติกามารยาทผ่านทุกช่องทางล่วงหน้าเป็นเดือน แต่ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นสะท้อนว่านี่คือ "ความล้มเหลวเชิงระบบ (Systemic Failure)" อย่างแท้จริง

• กฎที่ขัดต่อความเป็นจริง (The Logistical Gap): การอ้างว่าประกาศแล้ว ไม่ได้ทำให้คอขวด 14,000 คนหายไป การบีบให้เด็กจำนวนมหาศาลฝากของให้เสร็จใน 90 นาที คือข้อผิดพลาดทางการคำนวณของผู้จัด ไม่ใช่ความผิดของเด็กที่ "ไม่อ่านกฎ" เพราะต่อให้อ่านมา 10 รอบ ถ้าช่องรับฝากมีไม่พอ คิวก็ยาวอยู่ดี

• การใช้กฎเป็นเกราะป้องกันความรับผิดชอบ: การที่โรงเรียนอ้างแต่เรื่อง "แจ้งล่วงหน้า" คือการปัดความรับผิดชอบในการอำนวยความสะดวกพื้นฐาน (Facility Management) และการมองข้ามหลักมนุษยธรรมในการสอบ

• นิยามของคำว่า "มารยาท" ที่ไม่เท่าเทียม: การรักษาความสงบและระเบียบวินัยเป็นเรื่องดี แต่ระบบกลับผลักภาระให้เด็กต้องไปดิ้นรนเอาชีวิตรอดกันเอง โดยเฉพาะเด็กต่างจังหวัดที่มาคนเดียว ซึ่งคนที่มีต้นทุนสูงกว่า (มีผู้ปกครองเฝ้าของ/เตรียมข้าว) จะได้เปรียบทั้งสภาพจิตใจและร่างกาย
 

 สรุปประเด็นดราม่าที่เกิดขึ้น

• มหกรรมทิ้งของหน้าห้องสอบ: ภาพไวรัลเงินและมือถือถูกวางทิ้งเกลื่อน เพราะเด็กถูกบีบให้เลือก "ทิ้งทรัพย์สิน" เพื่อรักษา "อนาคต" เนื่องจากระบายคิวฝากของไม่ทัน

• การขูดรีดค่าฝากของ: แม้จะเป็นกฎของโรงเรียน แต่กลับมีการเรียกเก็บค่าบริการฝากของเพิ่มหน้างาน เป็นการซ้ำเติมเด็กที่จ่ายค่าสมัครสอบมาแล้ว

• สอบมาราธอน 6 ชั่วโมง: ตารางสอบ 08:30 - 14:00 น. โดยไม่มีพักทานมื้อหลัก มีเพียงของว่าง (Snack) เล็กน้อยซึ่งไม่เพียงพอต่อการใช้พลังงานสมองระดับสูง
• วิกฤตความหิวบ่ายสอง: สอบเสร็จออกมาหิวจัด แต่ร้านอาหารถยอยปิดให้บริการ ทำให้เด็กที่ไม่มีคนดูแลแทบหาข้าวทานไม่ได้ในพื้นที่อิมแพ็ค

เวลา vs จำนวนคน: เปิดรับฝาก 07:00 น. สอบ 08:30 น. มีเวลาแค่ 1 ชั่วโมงครึ่ง (90 นาที) จัดการเด็กเกือบ 14,000 คน สมมติมีเด็กแค่ครึ่งเดียว (7,000 คน) ต้องฝากของ เท่ากับจุดรับฝากต้องจัดการเด็กให้ได้ประมาณ 78 คน ภายใน 1 นาที! ซึ่งในทางปฏิบัติไม่มีทางทำทัน คิวจึงต้องล้นทะลักและติดขัดอย่างหนัก(ล่าสุดข้อมูลบอกว่าเปิดตี5:30น. เท่ากับ180นาที ก็จะขยับเป็น 38คน ต่อ1นาที)
 

ข้อสรุป: การสอบเตรียมอุดมฯ ควรเป็นบทพิสูจน์ "สติปัญญา" ของนักเรียน ไม่ควรเป็นบทพิสูจน์ "ความอึด" หรือ "ฐานะทางการเงิน" ที่ต้องจ่ายเพื่อซื้อความสะดวกจากระบบที่บกพร่องครับ
สำหรับผมเมื่อเกิดปัญหาควรพยายาม ทำความเข้าใจและหาทางแก้ไข ไม่ใช่โทษพ่อโทษแม่ โทษเด็ก โทษโรงเรียน เพราะนั่นเป็นเพียงสิ่งที่แสดงให้เห็นว่า…คนที่คิด..ใจแคบ(ส่วนใหญ่มักไม่รู้ตัว) อุ่ย…ต้องรีบพิจารณาตัวเองด้วยละเดี๋ยวเผลอเป็นเอง เพื่อนจะไม่คบ

 

ต่อมาเคลื่อนไหวอีกครั้งว่า ผมว่าเรื่องการบริหารจัดการสอบของเตรียมอุดม อย่างแรกที่ไม่ควรคิดคือ ถ้าทำตามกฏไม่ได้ก็อย่ามาสอบ เพราะเป็นMindsetที่ปิดตาย เลิกคิดสักทีสำหรับคนที่ชอบคิดว่าที่ผ่านมาก็ทำได้ ทำไมครั้งนี้ทำไม่ได้ ที่ผ่านมาไม่มีปัญหา ทำไมครั้งนี้ถึงจะมามีปัญหา เพราะแปลว่าคุณไม่อยู่กับปัจจุบัน และจะยิ่งค่อยๆกลายเป็นคนของอดีตไปเรื่อยๆๆ จนสุดท้ายคุณจะเสียโอกาสในการร่วมเดินทางไปสู่อนาคตนะครับ

กฏที่มี ไม่เท่ากับกฏที่ดี

และต่อให้มีกฏที่ดีก็ยังต้องมีระบบที่ดีในการนำไปปฏิบัติ และยังต้องมีระบบประมวลผลและตรวจสอบอีก ดูตัวอย่างจากการเลือกตั้งของเราที่ผ่านมาสิครับ อย่าเห็นปัญหาแล้วมุ่งหน้าแต่หาคนผิด เพราะนั่นจะทำให้คุณมืดบอดที่มองเห็นทางในการแก้ปัญหาและพัฒนาให้มันดีขึ้น

ดีแล้วไม่ได้แปลว่าดีกว่า ดีขึ้นไปอีกไม่ได้

ปัญหาอาจจะอยู่ที่เด็กบางคนจริงๆก็เป็นได้ มันควรเป็น1ในสมมุติฐานที่นำไปสู่การพิสูจน์ แต่ควรเป็นสมมุติฐานสุดท้าย เพราะเท่ากับเป็นการยัดเยียดความบกพร่องให้กับคนที่มีโอกาสสูงสุดที่จะเป็นเหยื่อของระบบ และเป็นผู้เล่นที่มีอำนาจต่อรองน้อยที่สุดในเกมส์ของผู้ใหญ่นี้

กฏเกณฑ์กติกาใดๆที่เกิดขึ้น นอกจากต้องคำนึงเจตนาที่ดีต่างๆ เช่นเพื่อความยุติธรรม ความเท่าเทียมกัน การนำไปใช้ได้จริ ยังควรต้องเกิดขึ้นโดยคำนึงถึงความสะดวกสบายของผู้ถูกบังคับใช้เป็นที่ตั้งด้วย มันไม่ควรเป็นกฏระเบียบที่สร้างภาระ ต้นทุนทั้งแรง เวลา และเงินให้กับผู้เล่น หรือหากมีก็ควรจะน้อยที่สุดเท่าที่จำเป็นเท่านั้น สิ่งที่ควรต้องระวังคือการที่กฏถูกสร้างขึ้นโดยคำนึงถึงความสะดวกสบาย และผลประโยชน์ของผู้ออกกฏเป็นหลัก ทั้งโดยตรงและแอบแฝง

การสอบวัดผลใดๆควรถูกจัดให้อยู่ในSentimentที่เอื้อต่อการดึงศักยภาพสูงสุดของผู้ถูกวัดผลออกมาใช้อย่างเต็มที่

สุดท้ายละกัน เพราะลูกเรียกไปเล่นด้วยแล้ว ในสมการนี้ ผมว่าเราจะเห็นภาพชัดขึ้นมากเลย หากลองดึงผู้ปกครองออก สำหรับเด็กที่มีรถไปรับไปส่ง กับไม่มีเด็กที่ต้องเดินทางด้วยระบบสาธารณะ เด็กที่มีคนคอยเตรียมอาหารมื้อเช้ามื้อเที่ยงกับไม่มี

เด็กที่ฝากของกับระบบ กับฝากกับครอบครัว และเด็กที่มีปัจจัยในการดำรงชีวิตแบบจำกัด และทั้งหมดเกิดขึ้นภายใต้อุณหภูมิเกือบ40องศา อาจจะทำให้เราเห็นว่า บ่อยครั้งที่กฏที่ทำให้เกิดความเท่าเทียมกัน อาจจะยังไม่ทำให้เกิดความยุติธรรม และมันสามารถถูกพัฒนาให้ดีขึ้นได้เสมอจากการมองเห็นปัญหาและความตั้งใจจากหัวใจที่เปิดกว้างจะรับฟัง

ฟังเพื่อเข้าใจ ก็ไม่เท่ากันกับฟังเพื่อตัดสินนะครับ อุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดของการพัฒนาไปสู่สิ่งที่ดีกว่า คือความคิดว่ามันดีอยู่แล้วนี่แหละ ส่วนอ่านจบแล้ว คุณจะยังคิดว่ามันดีแล้วอยู่ไหม หรือคิดว่าดีกว่าได้อีกตั้งเยอะ ก็แล้วววววแต่เธอ

 

ขอบคุณ UnPuwanart อั๋น ภูวนาท​​​​​​