ใครว่าเด็กช่างเอาดีไม่ได้!? หนุ่มเกเร ยกพวกไล่ตีอริ เคยโดนปืนจ่อหัวเกือบไม่รอด แต่ชีวิตไม่สายเริ่มใหม่จนได้ดี!!

เชื่อว่าในช่วงวัยรุ่นของแต่ละคนนั้นก็มักจะผ่านเรื่องราวที่ผิดพลาด แถมยังเคยทำอะไรที่ห้าวๆ จนพ่อแม่ถึงกับต้องกุมขมับ ห้ามยังไงก็ไม่ฟัง หัวรั้นแบบสุดๆ เป็นวัยที่คึกคะนอง ยิ่งถ้าเป็นผู้ชายด้วยแล้วล่ะก็ มักจะมีเรื่องตีรันฟันแทงเข้ามาเกี่ยวข้อง โดยเฉพาะ “เด็กช่าง” ที่ไม่ว่ากี่ยุคกี่สมัยก็ยังคงมีข่าวคราวการทะเลาะวิวาทระหว่างต่างสถาบันให้เห็นอยู่เรื่อยๆ หลายๆ คนจึงมองภาพของเด็กช่างว่าเป็นพวกหัวรุนแรง ไม่เอาไหน เกเร ไม่สนใจเรียน!! เช่นเดียวกับเรื่องราวของคุณ รัฐวิชญ์ อมรอนันตภัสร์ หรือ คุณบอล วัย 34 ปี หากย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว เขาก็คือเด็กช่างคนหนึ่งที่ยอมรับว่าตัวเองหัวขี้เลื่อยมากๆ มีเรื่องทะเลาะไล่ตีกันแทบทุกวันเรียกได้ว่าชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย  แต่แล้ววันหนึ่งก็มาถึงจุดเปลี่ยนทำให้ทุกวันนี้ประสบความสำเร็จและสร้างแรงบันดาลใจให้กับใครหลายๆ คน

 

 

 

คุณบอลเล่าว่า ตอนช่วงมัธยมต้น ตัวเองเป็นคนเรียนไม่เก่งเลย เรียนได้เกรด 1.30-1.40 มาโดยตลอด แม้แต่ร.ด.ก็ยังเรียนไม่ได้เพราะเกรดไม่ถึง  ประจวบกับช่วงนั้นเป็นช่วงกำลังจะจบม.3 ซึ่งต้องเลือกแล้วว่าจะไปเรียนต่อสายอะไร อาจารย์เลยแนะนำว่าถ้าไปสายสามัญคงไม่รอดแน่ เลยต้องไปสายอาชีพแทน จึงตัดสินใจเลือกมาเรียนช่างกลแห่งหนึ่งย่านบางเขน

 

 

วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามาในรั้วสถาบัน เขาบอกเลยว่าเหมือนเป็นอีกโลกหนึ่ง เพราะจะมีรุ่นพี่นับสิบๆ คนมาคอยต้อนรับและชี้แนะซึ่งแทบจะไม่เกี่ยวกับเรื่องการเรียนเลยด้วยซ้ำ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นการปลูกฝังและถ่ายทอดเรื่องสถาบันคู่อริเสียมากกว่า เช่นว่า ใครเป็นคู่อริกับเราบ้าง ใครเคยทำพี่น้องเราตายหรือบาดเจ็บบ้าง นอกจากนี้ก็ยังปลูกฝังให้รักในศักดิ์ศรี แต่ละวันนอกจากต้องเรียนแล้ว ยังต้องมีเวลานอกสำหรับออกไปตามล่าเอาคืนให้กับเพื่อนที่โดนทำร้ายมา ตอนนั้นใครชวนไปไล่ตีที่ไหนก็ไปหมดเพราะรู้สึกแค้นที่เขามาทำพี่น้องเรา!! 

 

 

“ช่วงแรกๆ ของวันเปิดเทอมผมจำได้เลยว่า เป็นวันที่เสี่ยงตายมากๆ คือผมกำลังเดินทางมาเรียนนั่งรถเมล์โดยสารอยู่ จู่ๆ ก็มีคู่อริต่างสถาบันวิ่งมาจากไหนไม่รู้ขึ้นมาบนรถเมล์ แล้วเอาปืนมาจ่อหัว!! เพื่อจะเอาเสื้อช็อปที่เราใส่อยู่ วินาทีนั้นคือหัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่มแล้ว หน้าซีด คิดว่าไม่รอดแน่ๆ แต่โชคดีที่ฝั่งนั้นยังไม่หวังเอาชีวิต ถือว่าเป็นการเรียนวันแรกที่ตื่นเต้นดี”

 

แต่แล้วความสนุกคึกคะนองก็มาถึงจุดเปลี่ยน หลังจากใช้ชีวิตไร้สาระ เที่ยวเล่น ไล่ตีไปวันๆ เมื่อถึงช่วงสุดท้ายของการศึกษาคือ ช่วงปวส.2 ก็รู้สึกว่า “เห้ย!! นี่มันไม่ใช่ละ เรากำลังจะเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยแล้ว ยังจะมาไล่ฟันไล่ตีอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้ ต้องทำอะไรสักอย่างให้ครอบครัวภูมิใจได้แล้ว” อีกอย่างเริ่มมีความคิดที่แตกต่างออกไปจากคนอื่นๆ เพราะมองว่าการไล่ตีเพื่อเอาคืนให้พี่น้องนั้นมันไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่ เพราะคนทำจริงๆ กลับไม่ได้รับ แต่คนที่ได้รับกลับเป็นคนดีๆ คนเก่งๆ เหมือนเป็นแพะมารับบาปเพียงเพราะไปเหมารวมสถาบัน ซึ่งคนที่ลงมือทำ กลับไม่ได้รับโทษอะไร เลยหันมาตั้งใจเรียนเอาเวลาที่เหลืออ่านหนังสือติวสอบคนเดียว จากความตั้งใจและมุ่งมั่นตรงนี้เองทำให้เขาสามารถสอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดังของรัฐได้ แต่ยังไม่ทันจะพ้นเทอม 2 ก็ต้องโดนรีไทร์เพราะเกรดไม่ถึง !?

 

 

“ตอนนั้นยอมรับเลยว่าการเรียนในมหาวิทยาลัยมันให้อิสระเราก็จริง แต่ภาระหน้าที่ก็หนักเพิ่มเป็นสองเท่า เพราะผมต้องทำงานไปด้วย เรียนไปด้วย เนื่องจากฐานะที่บ้านค่อนข้างลำบากพอสมควร นอกจากเงินค่าเทอมที่ทางบ้านส่งเสียให้ ก็แทบไม่อยากแบมือขอไปใช้ทำอย่างอื่นแล้ว ดังนั้นเลยตัดสินใจทำสองอย่างไปพร้อมๆ กัน และคิดมันน่าจะเป็นวิธีที่เข้าท่าที่สุด

 

 

แต่จนแล้วจนรอดไปสมัครงานที่ไหนเขาก็ไม่รับเพราะวุฒิไม่ถึง เลยคิดจะไปเป็นรปภ. แต่ก็กลัวจะมาเรียนไม่ไหวเพราะต้องเข้ากะดึก จะไปขับแท็กซี่ก็ไม่มีใบขับขี่ จะขับวินก็ไม่มีเงินซื้อมอเตอร์ไซค์ สุดท้ายมีเพื่อนชวนไปขายประกัน เราเลยโอเค!! งานนี้ก็ได้วะ เพราะมันไม่ต้องใช้วุฒิการศึกษาหรือเอกสารยุ่งยากอะไร ช่วงนั้นจัดสรรเวลาไม่ค่อยเป็น และนี่แหละมันเลยเป็นเหตุผลที่ทำให้ไปสอบไม่ทันคะแนนไม่ถึง ก็เลยโดนรีไทร์ซะเลย เรื่องนี้ครอบครัวไม่มีใครรู้เพราะผมไม่อยากให้เขาผิดหวังกับเราอีก เลยใช้เวลาที่เหลืออยู่ตั้งใจทำงานบวกกับอ่านหนังสือเพื่อกลับมาสอบใหม่ ไม่อยากยอมแพ้ สุดท้ายก็ได้กลับมาอยู่คณะเดิมสาขาเดิมจนกระทั่งเรียนจบ”

 

 

“ตลอดเวลาผมคิดเสมอว่า ถึงแม้เราจะเลือกเกิดไม่ได้ แต่ถ้าเรามีความตั้งใจ ทุกอย่างมันก็เป็นไปได้เสมอ ผมเชื่อว่าในช่วงวัยรุ่นทุกคนเป็นคนดีทั้งนั้น แต่ก็เลือกทำตามเพื่อนเพราะความคึกคะนอง และถ้ามันถึงจุดๆ หนึ่งที่เขาคิดได้ เขาก็อยากจะทำอะไรที่มันโตขึ้นตามวัย เหมือนกันครับ ผมก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย แต่พอโตขึ้นผมมองย้อนกลับมาเห็นครอบครัวพ่อแม่น้อง มันเลยเป็นจุดที่ทำให้เราอยากทำให้เขาได้ภูมิใจ ตรงนี้เองเลยเป็นแรงผลักดันให้เราทำทุกอย่างเพื่อให้ครอบครัวสุขสบาย ”

 

จากที่คิดขายประกันเพียงเพราะหวังเป็นงานอดิเรก เนื่องจากไม่มีประสบการณ์มาก่อน เรียนก็เรียนมาคนละสาย ไปๆ มาๆ กลับทำอาชีพนี้ได้นานเกือบ 2 ปี และด้วยความที่เป็นคนชอบเรียนรู้และต่อยอด เลยทำให้ขยับมาทำงานขายตรงซึ่งก็ทำได้นานถึง 5-6 ปีเลยทีเดียว

ตลอดระยะเวลาการทำงานมันก็ย่อมมีความล้มเหลวเกิดขึ้นบ้าง แต่ก็ไม่เคยเลยสักครั้งที่เลิกล้มความหวังอยากจะประสบความสำเร็จ!! หลังจากที่ได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ทำงานด้านขายตรงมานานพอสมควร ก็ถึงเวลาแล้วที่จะนำวิชาเหล่านั้นมาสร้างบริษัทเป็นของตัวเองซะเลย โดยเขามองว่า “การให้โอกาสกับผู้อื่น”  เป็นสิ่งสำคัญที่สุด มันจึงเป็นแรงจูงใจที่อยากทำธุรกิจที่มีสินค้าคุณภาพดี ราคาถูก และไม่เอาเปรียบผู้บริโภค  ซึ่งเขายอมรับเลยว่าสินค้าขายตรงบางตัวมีราคาค่อนข้างสูง เรียกได้ว่าแพงเกินจริง!!

 

 

เมื่อมองเห็นโอกาสตรงนี้แล้วจึงคิดว่าต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อให้ทั้งคนที่เป็นผู้บริโภค และคนที่ยังไม่มีอาชีพแต่กำลังมองหาธุรกิจอยู่ ได้มีโอกาสที่ดีและได้สินค้าที่มีคุณภาพสมราคาที่แท้จริง จึงได้นำแนวคิดจากประสบการณ์ขายตรงนี่แหละ มาประยุกต์ใช้และเกิดเป็น “Padaso” ซึ่งปัจจุบันดำเนินการมาเป็นเวลา 2 ปีแล้ว และประสบความสำเร็จอย่างมากเพียงระยะเวลาไม่นาน มียอดขายกว่าร้อยล้านบาท ทั้งยังเป็นบริษัทที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักในแวดวงธุรกิจอีกด้วย

 

 

“ผมมองว่าลู่ทางในการประสบความสำเร็จ ไม่จำเป็นต้องมีต้นทุนที่รวย หรือต้องเรียนเก่ง ฉลาดมาก่อน แต่แท้จริงแล้วมันขึ้นอยู่กับความตั้งใจ การลงมือทำ และการคิดต่อยอดให้เป็น ข้ออ้างที่บอกว่าตัวเองจน โง่ มันเป็นสิ่งที่เราเลือกเองทั้งสิ้น ดังนั้นเมื่อวันที่เราประสบความสำเร็จแล้ว จึงอยากให้โอกาสผู้อื่นด้วยเช่นกัน ”

 

จากคนที่ไม่เอาไหน ใช้ชีวิตสะเปะสะปะ แต่วันหนึ่งกลับได้รับโอกาสจนสามารถพาตัวเองมาถึงจุดหมายได้ วันนี้เขาจึงอยากจะแบ่งปันโอกาสดีๆ กลับคืนให้กับผู้ที่สนใจและคิดอยากจะเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเอง กับกิจกรรมง่ายๆ ที่จะได้ลุ้นรับรางวัลกาแฟพาดาโซ่พัส 5 รางวัล มูลค่ารางวัลละ 6,000 บาท พร้อมเป็นเมมเบอร์กับบริษัทฟรี!!

 

สำหรับผู้ที่สนใจสามารถติดตามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ ที่ เฟซบุ๊ก Ceo Padasopus