พระมหากรุณาธิคุณ สมเด็จพระบรมฯ ต่อปชช.ชายแดนใต้ ซาบซึ้งเกินบรรยาย

    

 

 

     หลังจากที่สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯสยามมกุฎราชกุมาร ได้เสด็จพระราชดำเนินลงพื้นที่จังหว้ดปัตตานี 1 ในจังหวัดชายแดนภาคใต้ ที่ยังคงมีปัญหาความไม่สงบด้วยเหตุระเบิดที่ยังเกิดอยู่ในพื้นที่อย่างต่อเนื่อง จึงถือเป็นความเสี่ยงเป็นอย่างยิ่งกับการเสด็จลงพื้นที่ในครั้งนี้ และเป็นที่มาในพระราชประสงค์ของพระองค์ที่ว่า "ยังไง เราก็ต้องมา " ก็เพราะแม้จะมีเหตุป่วนอย่างไรเกิดขึ้นก็ตาม สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯสยามมกุฎราชกุมาร ยังมีพระราชหฤทัยที่แน่วแน่ เพราะทรงตระหนักดีว่าพสกนิกรของพระองค์กำลังรอด้วยความหวังที่จะเข้าเฝ้า และรอกำลังใจจากพระองค์

 

 

 

 

 

     และหลายครั้งที่พระองค์ท่านได้เสด็จพระราชดำเนินไปเยี่ยมประชาชนในพื้นที่ ซึ่งบ่อยครั้งที่พระองค์เสด็จลงพื้นที่โดยไม่มีใครทราบ ทั้งนี้ก็เพื่อเป็นขวัญและกำลังใจแก่ทหารและประชาชน แม้จะทราบดีถึงภยันตรายที่รออยู่ข้างหน้า จนมีคำตรัสครั้งหนึ่งว่า เราไม่ทิ้งกันนะ สู้ไปด้วยกัน

 

 

 

 

 

 

 

     และเมื่อวันที่ 22 ก.ย.2549 มีการเผยแพร่เรื่องเล่าของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯเสด็จเยี่ยมผู้ประสบเหตุระเบิดหาดใหญ่ ในบล็อคของนางจุฑารัตน์ เกียรติศิริโรจน์ ว่า นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้ ที่สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมารเสด็จแทนพระองค์ ตามที่สมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถมีรับสั่ง ให้ทรงเยี่ยมประชาชนและผู้ป่วยในวันรุ่งขึ้นหลังเกิดเหตุการณ์ ซึ่งในวันนั้นมีมหาดเล็กของพระองค์ท่านมาแจ้งและทำความเข้าใจกับผู้ป่วยแต่ละคนในการปฎิบัติตัวเมื่อพระองค์ท่านเสด็จ "ความห่วงใยของในหลวงและสมเด็จพระนางเจ้าฯที่มีต่อพสกนิกร ทรงโปรดเกล้าให้ฟ้าชายเสด็จแทนพระองค์เพื่อทรงเยี่ยมผู้ป่วย หากพระองค์ท่านรับสั่งถาม ให้ผู้ป่วยสามารถพูด ตอบพระองค์ท่านได้ ไม่ต้องตกใจกลัว และไม่ต้องกลัวว่าจะต้องพูดราชาศัพท์ พูดได้ตามปกติ พระองค์ท่านใจดีไม่ถือตัว"

 

 

 

 

     ในวันนั้น พระองค์ท่านได้เสด็จเยี่ยมผู้ป่วยที่ ICU 2 ราย หนึ่งในนั้นคือ คุณกีรติ คงทอง ซึ่งได้รับบาดเจ็บจากถังแก๊สระเบิด โดยหลังการผ่าตัด เธอรู้สึกสะลึมสะลือ แต่เธอยังจำได้และรับรู้ตลอดว่าพระองค์ท่านทรงรับสั่งกับเธอว่า "ไม่ต้องกังวล รักษาให้หายเดี๋ยวจะมีคนมาให้กำลังใจเยอะ ฉันก็มาให้กำลังใจ" และเธอก็เล่าให้ฟังต่อว่า "รู้สึกตื้นตันใจมากที่ ลูกเจ้าของแผ่นดินมาให้กำลังใจ" เธอพูดประโยคนี้พร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า เพราะไม่ทุกคนจะเคยมีโอกาสเข้าเฝ้าอย่างใกล้ชิดมาก่อน จึงนับเป็นพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดไม่ได้ ที่พระองค์ท่านให้ความเมตตาและห่วงใยต่อประชาชนไม่เสื่อมคลาย ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ