มาสเตอร์พีซ!!! ชาวบ้านอกไหม้ ไส้ขมกับตร.ขอนายกฯปฏิรูปด่วน หยุดการบินไทยเป็นปลวกถูกนักการเมืองแทะกิน เร่งลากคอบิ๊กขรก.โกง อย่าทำให้เสียศรัทธา

ทำมาก 'ผลสัมฤทธิ์' ยังไม่มาก

 

 

 

       คนที่ไม่เคยออกทะเล จะไม่รู้จักคำว่า "เมาทะเล" แค่นึกยังขย้อนเลย.......เมาทะเลจะมาจาก ๒ สาเหตุใหญ่ ๑.ความเวิ้งว้างขอบน้ำจรดขอบฟ้า และ ๒.คลื่น คนเมาทะเล จะอ้วกแตก-อ้วกแตน หัวหมุนติ้วเหมือนถูกเด็ดมาปั่นเป็นลูกข่าง ยืน-เดิน-นั่ง ไม่ติด ท้องฟ้าเคว้งๆ คว้างๆ จะพลิกคว่ำทับกระบาลท่าเดียว ต้องคลานและนอนแผ่ จมรากเขียว-รากเหลืองตัวเองอยู่กับพื้นเรือ จนกว่าคลื่นลมสงบ

 

       นายกฯ ประยุทธ์ท่านเป็น "ทหารบก" คงไม่เคย "เมาทะเล"!? เพราะอย่างนั้น จึงอยากกราบเรียนท่านว่า ปัญหาสังคมชาติที่ต้องสะสาง-จัดระเบียบ มันเวิ้งว้าง "ขอบน้ำ-จรดขอบฟ้า" อย่างไร ปัญหารอแก้ไข มันก็มากมาย-เวิ้งว้าง "แตะตรงไหน-เน่าตรงนั้น" ทำให้จับฉวยเปะปะไปหมด ไม่รู้จะเริ่มอะไร-ตรงไหนก่อนให้เป็นชิ้น-เป็นอัน

 

 

       เมื่อคิดไม่ออก-บอกไม่ถูก ก็ตั้งคณะกรรมการ เอาตำแหน่งประธานมาแหมะไว้ที่นายกฯ ก็ต้องระวัง "ภูเขาประธาน" จะพังทับ!  "เมาปัญหา-เมางาน" อาการเดียวกับ "เมาทะเล" นั่นแหละ ผมในฐานะคนดู ก็อยากเรียนท่านนายกฯ ว่าความตั้งใจดี ที่จะจัดระบบบ้าน-วางระเบียบเมืองนั้น "ประเสริฐยิ่งนัก" แต่กับสภาพการ........."หมื่นแสนปัญหาหมักหมม-หมื่นล้านความคิดคนต้องการ" ต้องตั้งสติให้มั่น...อย่าเมาปัญหา-เมาคน

       ในสังคมที่มากด้วยคนเรียกร้อง ชอบติ ชอบให้แก้ไข แต่ให้ไปแก้ที่คนอื่น ไม่ชอบให้มาแก้ที่ตัวเอง ฟังได้...........แต่จะยึดเป็นหางเสือเรือไม่ได้! ความเป็น "ผู้นำ" จึงสำคัญตรงนี้ การประมวลปัญหาแล้วจัดลำดับความสำคัญ ว่าไหนจำเป็นเร่งด่วน "ก่อน-หลัง" แล้วทำทันที สำคัญมาก ขืนแตะไปหมดทุกปัญหา ...........จะเหมือนพระรับประเคน แตะวาง...แตะวาง เป็นสิบ-เป็นร้อยจานคาวหวานเรียงราย แต่ฉันได้ไม่ทั่ว!

                                                                                       

 

        ๓ ปีมานี่ นายกฯ จำได้หรือเปล่าว่า "แตะวาง..แตะวาง" อะไรไว้กี่สิบ-กี่ร้อยเรื่อง ในความหมาย "ต้องปฏิรูป-ต้องผ่าตัด" บ้าง? พระบอก "โยมถวายอาหารมากมาย อาตมาฉันไม่หมด-ไม่ทั่ว" เป็นที่เข้าใจได้ แต่กับ "แต่ละญาติโยม" ที่นำมาถวาย ร้อยเจ้า...ก็เสียใจ ทั้งร้อยเจ้า! คือเขาหวังว่า พระคุณเจ้าจะฉลองศรัทธาในอาหารของเขา แต่แค่ "แตะแล้ววาง" "พระไม่ฉัน" ก็เหมือนนายกฯ เข้าไปแตะปัญหานั้นๆ แล้วไม่แก้ไขเดินหน้าให้ลุล่วงนั่นแหละ อาการที่เกิดในญาติโยม-ในประชาชน ก็คือ "เสียศรัทธา"

 

       บ่อยๆ และนานไป จากเสียศรัทธา ก็จะตีกลับเป็น "เสื่อมศรัทธา"! โบราณบอก "หนึ่งทำ ดีกว่าร้อยพูด" การแก้ปัญหาสังคมชาติก็เหมือนกัน มันมากเหลือเกิน แตะไหนก็ใช่ ฉะนั้น ปัญหาไหนที่ตำตา-ตำใจ "คนส่วนใหญ่" ทุรน-ทุรายต้องการให้ผ่าตัด ต้องตัดและผ่าตรงนั้น เอาซัก "อย่าง-สองอย่าง" ก็เหลือเฟือแล้ว! ทำให้มีผลประจักษ์ เมื่อได้ใจ-ได้ศรัทธาประชาชนแล้ว จากนั้น ไม่ว่าจะทำอะไร ประชาชนเอาด้วยทุกเรื่อง เพราะเชื่อชนิด "ถวายหัว" ว่านายกฯ "พูดจริง-ทำจริง-เห็นผลจริง"!

        สมมุติเช่น ประชาชนเรียกร้องให้ "ปฏิรูปสถาบันตำรวจ" ก็ทำเรื่องนี้ก่อน.............ถ้าทำตั้งแต่ปีแรกที่เข้ามาควบคุมอำนาจประเทศ นี่เข้าปีที่ ๓ ถึงตอนนี้จะเห็นการเปลี่ยนแปลงเป็นรูปธรรมแล้วด้วยซ้ำ แต่ก็แค่ "แตะ...วาง"

 

ปฏิรูประบบราชการ ก็ แตะ...วาง

 

ปฏิรูประบบศึกษา ก็ แตะ...วาง

 

ปฏิรูประบบราง ก็ แตะ...วาง

 

ปฏิรูประบบเกษตร ก็ แตะ...วาง

                                                                       

 

       ปีแรก จุดประเด็นลงทุนรถไฟความเร็ว-ความช้า ท่าเรือ ผู้คนฮือฮา ตื่นตา-ตื่นใจ รัฐบาลเลือกตั้งพาฝันค้างมาหลายยุค

คราวนี้ คสช.มา ด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ โครงการที่ค้างคา จะได้เสร็จทันตาเห็นกันซะที ปีแรก..ก็แล้ว ปีที่สอง..ก็แล้ว เข้าปีที่สาม...ตาก็ยังค้างอยู่แค่นั้น! การใช้นโยบาย "อุ้มคนจน" ถาวร ผมไม่ว่าอะไร แต่อยากบอกให้คิด...........เมื่อรัฐบาลทำให้ "ความจน" เป็นสินทรัพย์มีค่า แล้วใครจะไม่สะสม "ของมีค่า" ชิ้นนี้ไว้ล่ะ?

 

 

       นโยบายนี้ จะทำให้คน งอมือ-งอตีน ไม่ทำมาหากิน ถนอมรักษาความจนไว้ การทำงานหาเงินให้มีกิน-มีใช้ เป็นการทำลายฐานรายได้ตัวเองจากรัฐบาล ต่อไปนี้....... จะมีคนเขยิบฐานะลงมา "จน" ไปตีทะเบียนมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งคนจน-คนสูงอายุ ประเทศไทยเข้าโซน "เมืองคนชรา" แล้ว ก็คิดดูซิ แต่ละปี จะต้องใช้งบประมาณเพิ่มขนาดไหน และเท่าไหร่ก็ไม่พอ?

เปลี่ยนจากอุ้มคนจน ไปอุ้ม "คนก่อร่าง-สร้างตัว" ไม่ดีกว่าหรือ........

       ใครที่ทำมาหากิน ไม่ว่าอาชีพไหน ไม่งอมือ-งอตีน รอแต่เงินอุ้ม รัฐก็ช่วยสนับสนุน-ส่งเสริมด้านเงินทุน-อุปกรณ์ น่าจะเข้าท่ากว่า! ที่พูดนี่ ไม่ใช่ที่ทำตอนนี้ไม่ดี .......... แต่เห็นว่า "ปัญหามันมาก" อะไรๆ ก็ต้องมาลงที่นายกฯ หมด การแก้ไข จะเป็นการแก้ไขเฉพาะหน้ามากกว่ายั่งยืน  ยิ่งทุกวันนี้ ปัญหาและงาน "เฉพาะหน้ารายวัน" ประดังเข้ามาให้แก้ ทั้งมีสาระและไร้สาระ อะไรๆ ก็ต้องนายกฯ ตัดสินใจ-สั่งการ-ชี้ขาด ในขณะเดียวกัน วัน-เวลา ก็เดินไปเรื่อยๆ จากรัฐบาลเฉพาะกิจ-เฉพาะกาล กลายเป็น "รัฐบาลถาวร" อยู่ยาวนานกว่ารัฐบาลเลือกตั้งไปแล้วด้วยซ้ำ

                                                                         

 

       นั่นไม่ใช่ประเด็น....ประเด็นอยู่ที่ว่า นานแล้ว มีผลงาน "ปฏิรูป-ผ่าตัด" ระบบราชการงานเมืองตามเจตนารมณ์ของการเข้ามาควบคุมอำนาจประเทศขนาดไหน? ก็มีเยอะ........แต่ที่เป็นเนื้อ-เป็นหนังในความหมาย "รื้อ-ล้าง-สร้างใหม่" ยังไม่ค่อยเป็นชิ้น-เป็นอัน เหตุที่ขอพูดวันนี้ เพราะมองเห็นวิกฤติโลกส่อเค้าลาง ทั้งด้านเศรษฐกิจและการเมือง นับจากนายทรัมป์ขึ้นเป็นประธานาธิบดีสหรัฐฯไทยเราในฐานะ "หญ้าใต้ตีนช้าง" ก็ไม่อยากให้รัฐบาล เมาแต่ปัญหาภายใน น่าจะหันไปพินิจวิกฤติโลก เพื่อหาช่องทางที่เราในฐานะประเทศเล็กอยู่นอกวงปัญหาเขา ว่ามีช่องไหน ในวิกฤตินั้น จะเป็นโอกาส "เอื้อประโยชน์" ในทางทำมาค้าขายให้กับเราทางอนาคต ในความเป็นไทย "แหล่งอาหารโลก"

                                                                                  

 

       ประธานาธิบดีทรัมป์นี่ ขวัญใจผมเลย! สหรัฐฯ ใหญ่ขนาดนั้น ยังกล้าทำ หาเสียงไว้...ถ้าได้เป็นประธานาธิบดี สิ่งแรกจะทำ "อเมริกาเฟิสต์" เป็นปุ๊บ ทำตามพูดปั๊บ บอก...จะสร้างกำแพงกั้นเม็กซิโก ทำทันที  บอกจะจัดระเบียบคนภายในที่ไม่ใช่อเมริกัน จัดทันที การปฏิวัติ-ปฏิรูปประเทศ มันต้องแบบนี้ เด็ดขาด ทำจริง-ทำทันที ทำตามพูด ผิด-ถูกเป็นอีกเรื่อง

แต่ที่แน่ๆ "อเมริกันชนส่วนใหญ่" พอใจ มากกว่าไม่พอใจ! มาตรฐานประชาธิปไตย ถูกกำหนดค่า "ทางปฏิบัติใหม่" โดยทรัมป์ ผู้นำประเทศ "แม่แบบประชาธิปไตยโลก" แล้ว

       ฉะนั้น ...........ไทยเราไม่ต้องไปให้ค่ากับพวกองค์กรสิทธิมนุษยชน หรือต้องหวั่นไหวกับอันดับบ้าบอที่จักรวรรดิอำนาจระบอบทุน มันกำหนดเป็นเครื่องมือจิกหัวใครขึ้น-ใครลงนั่นหรอก ชั่วโมงนี้ อะไรใช่-อะไรไม่ใช่ อยู่ที่..........."ใคร-สามารถรักษาประเทศ บริหารนโยบายให้ประชาชนอยู่รอดปลอดภัยได้" เป็นตัวชี้ขาด

                                                                      

       

       "การเมือง-การค้า" ในเวทีโลกตอนนี้ ต้องบินสูง มองไกล โฉบแม่น ต้องหาเหยื่อคือตลาดมาป้อนลูกๆ คือผู้ผลิตในประเทศเรา รบกันให้ตาย ยังไงๆ "ทุกฝ่าย" ก็ต้องกิน-ต้องใช้ เราน่ามีตำแหน่งตรงนี้ ไม่ใช่ตำแหน่งนักรบในสนามของฝ่ายไหน เรื่องปรองดอง ไม่ต้องไปยุ่งกะมันมาก เหมือนปลาร้า ถึงที่-ถึงเวลา มันเป็นปลาร้าของมันเอง ขืนไปยุ่ง ไปเปิด-ไปเขย่าไหอยู่เรื่อย อากาศเข้า หนอนขึ้นเปล่าๆ

       ปีหนึ่ง ทำอะไรเห็นผลเป็นมาสเตอร์พีซซักเรื่องหนึ่ง ก็เหลือรับประทานแล้ว ศรัทธาจะมาบานตะไทในความหมายของผม รัฐบาลทำ...ทำเยอะด้วย แต่หลักๆ ที่ประชาชนอยากเห็น-อยากให้ทำ เช่น คอร์รัปชัน ว่ามีบิ๊ก มีข้าราชการนั่นนี่อยู่เบื้องหลัง ลากเอาตัวมาลงโทษกันจะจะ  "ตำรวจ" ชาวบ้านอกไหม้-ไส้ขม ก็ผ่าตัดระบบกันให้เห็น, "การศึกษา" ระบบไม่ตอบโจทย์สังคมโลกปัจจุบัน ก็ฟันโชะลงไป "ราชการ" โตแต่ตำแหน่ง แต่วิสัยทัศน์-คุณภาพ-จิตสำนึก ไม่โต จะผ่าตรงไหนก็ผ่า อย่าเอาแต่เงื้อง่าราคาแพง

                                                                   

       "รัฐวิสาหกิจ" เป็นแหล่งการเมืองเข้าไปหาประโยชน์ ไม่คล่องตัว-ไม่โปร่งใส อย่าไปติดกับดักคำว่า "ขายสมบัติชาติ"

แล้วปล่อยให้บางรัฐวิสาหกิจเป็นปลวกแทะงบประมาณไม่สิ้นสุด เช่น การบินไทย เป็นต้น "เกษตรและอุตสาหกรรมเกษตร" คือหัวใจชาติแท้ๆ แต่มีปัญหาที ก็ฟูมฟายรักชาติกันที จนบัดป่านนี้ มีอะไรตกผลึกเป็นรูปธรรมบ้าง?

 

นี่ก็เพิ่งปีใหม่ เขียนป้ายขึงยอดเสาไฟฟ้าเป็นสัญญาประชาคมซิว่า.....

 

ณ ๓๑ ธันวาคม ๒๕๖๐.......

 

ประชาชนจะเห็นอะไรที่ "จับต้องได้" จากรัฐบาล?

 

 

 

 

เรียบเรียงโดย : ศิริพงศ์ สำนักข่าวทีนิวส์

ขอบคุณ : เปลว สีเงิน นสพ.ไทยโพสต์