ไว้เป็นกำลังใจ!! ชะตาชีวิตหนุ่มใหญ่วัย 49 ติดเชื้อ HIV แต่สู้สุดชีวิตหาเลี้ยงแม่พิการตาบอด ตอบแทนบุญคุณมากว่า 10ปี ไม่เคยท้อแม้ยากไร้เพียงใด

วันที่ 1 ก.ย. 60   ผู้สื่อข่าวได้รับแจ้งมีหนุ่มใหญ่วัย  49 ปี ติดเชื้อเอดส์ หรือ  HIV มาจากแฟนสาว แต่มีความกตัญญูทำมาหากิน – ดูแลแม่ซึ่งตาบอดมาตลอดกว่า  10 ปี    มีฐานะยากจน   อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านอ่างหิน    เลขที่ 14 ม.4 ต.ย่านรี อ.กบินทร์บุรี จ.ปราจีนบุรี   จึงลงพื้นที่ตรวจสอบ  เป็นบ้านไม้ยกพื้นสูงจากพื้นประมาณ 50 ซม.สภาพเก่าผุพังตามกาลเวลา  หลังคามุงด้วยสังกะสีมีร่อง  รอยของการผุกร่อนเป็นรูโหว่ทั้งแถบ พอกันแดดกันฝนได้บ้าง  ฝาบ้านเองก็มีสภาพเดียวกัน ภายในบ้าน  แทบไม่มีเฟอร์นิเจอร์ หรือ สิ่งอำนวยความสะดวกใด ๆ   มีตัวบ้านโล่ง ๆ  มุ้ง  กับ  ที่นอนเก่าๆ เสื่อผืนหมอนใบก็ว่าได้     พบนายวีรพล สุนทรพจน์ 49 ปี โดยหนุ่มใหญ่กล่าวว่า  “บ้านหลังนี้ตนอยู่กับแม่ 2 คน มีนางหงษ์ ลาทอง อายุ 78 ปี ผู้เป็นแม่   ในครอบครัวมีพี่น้อง 5 คน ชาย  2 หญิง  3คน  ตนเอง  เป็นคนที่ 3 เมื่อ 5 ปี  ที่ผ่านมา  แม่พิการตาบอดเนื่องจากตาเป็นต้อเนื้อบวกกับต้อกระจก  จนมองอะไรไม่เห็น เห็นแต่พอลางๆอาศัยมือและความเคยชินได้แต่นั่ง และอาศัยความจำเสียงลูกหลานเอาเท่านั้น” นายวีรพลกล่าว

และกล่าวต่อไปว่า  “เขานั้นได้เคยแต่งงานอยู่กินกับผู้หญิงคนหนึ่ง  ซึ่งอายุอ่อนกว่าตนไม่กี่ปีได้รู้จักกันที่โรงงานปี 2551  ซึ่งตอนนั้นตนทราบดีว่าเธอคนนั้นเคยมีครอบมาแล้ว 2 ครั้ง   หลังจากอยู่กินกันมาราว 4-5 ปี ตนก็รู้สึกว่าร่างกายตนเองผิดปกติ โดยเริ่มจากมีน้ำหนักลดลงจากที่ร่างกายแข็งแรงภรรยาเองก็เช่นกันจึงไปหาหมอที่โรงพยาบาล ทางหมอผู้ตรวจรักษาก็ยังไม่บอกผลการตรวจเลือด ตนก็ได้ขอให้หมอตรวจเลือด  อีกครั้ง  ในเวลาต่อมาซึ่งหมอได้บอกว่า ให้ทำใจว่าผลตรวจเลือดติดเชื้อ HIV ให้รักษาตัวทำตามที่หมอบอก  จากนั้นมาไม่นาน   แฟนก็ขอเลิกจึงแยกทางกัน  แต่ไม่มีลูกด้วยกัน  หลังจากที่แยกทางกับภรรยาแล้วตนเองก็ได้พยายามทำใจ  มีสติปรับตัวดูแลรักษาตัวเอง  กินยาที่หมอให้มา จากอาการทรุดผอมน้ำหนักลดช่วงระยะหนึ่ง ตนก็ออกจากงานเพราะทำงานไม่ไหวไม่อยากเอาเปรียบเพื่อน  ร่วมงาน ซึ่งเพื่อนๆร่วมงานรู้ว่าตนเองเป็นคนขยันขันแข็ง   เมื่อออกจากงานก็อาศัยรับจ้างทำงานรายวันในหมู่บ้าน เช่น งานในไร่ในสวน รับจ้างทำงานทั่วไป ซึ่งคนในหมู่บ้านก็ไม่เคยรังเกียจตนเพราะทุกคนรู้ว่าตนเป็นคนขยันทำมาหากินซื่อสัตย์   แต่ตอนนี้ตนเอง  ไม่มีงานทำ  จึงไม่มีเงินใช้จ่ายในครัวเรือน   มีรายได้จากพี่น้อง  ส่งมาให้ตน  เพื่อไว้เลี้ยงดูแลแม่  ซึ่งพี่น้องต่างก็มีภาระมีครอบครัวที่ต้องดูแล   เงินที่พี่น้องส่งมาให้นั้นเดือนละ 2-3 พันบาทและมีเงินผู้สูงอายุ กับ เงินคนพิการของแม่เท่านั้น

ตนเองไม่มีงานทำ นานๆมีคนมาจ้างไปทำงานในไร่  ก็ไปพอได้เงินมาไว้ใช้จ่ายเลี้ยงดูแลแม่ ทุกวันนี้ตนทำใจได้แล้วไม่เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเอง บางครั้งตนกับแม่ได้คุยกันและต่างคนต่างให้กำลังใจกันและกัน   บ้านที่อยู่  พออยู่ได้  เวลาฝนตกจะพาแม่ไปอยู่ที่บ้านญาติข้างๆกัน บ้านหลังนี้เป็นบ้านของพ่อสร้างไว้กับแม่เมื่อ 60 ปีที่ผ่านมา  พออยู่ไปวันๆหนึ่ง    ทุกวันนี้ตนสู้กับโรคร้ายอย่างไม่เกรงกลัว   อยู่เพื่อดูแลแม่ที่ตาบอด  ไม่รู้ว่าใครจะไปก่อนใคร   ระหว่างแม่กับลูก  ซึ่งเป็นโรคร้ายติดตัวอยู่ทุกวันนี้ และก็คอยหุงข้าวทำกับข้าวให้กินทุกวันๆและอาบน้ำให้แม่อย่างไม่รังเกียจและก็ไม่เคยบ่นว่าเป็นภาระสักคำเดียว”  “ขอให้กำลังใจผู้ที่ติดเชื้อโรคร้าย  ให้ทำใจ  ให้เข้มแข็ง  ทำใจให้สงบ   สิ่งที่เกิดขึ้นอย่าโทษใครอย่าโทษตนเองให้ปลง   ถือว่ามันเป็นเวรกรรมของเราทุกคนเกิดมาต่างมีเวรกรรม เกิดมาเพื่อชดใช้เวรกรรมวาระสุดท้ายทุกคนหนีไม่พ้นความตายด้วยกันทุกคนผู้ใดอยากช่วยเหลือติดต่อสอบถามและให้กำลังใจนายวีรพลได้ที่หมายเลขโทรศัพท์ 092-390-7031 หรือจะบริจาคเงินช่วยเหลือที่ธนาคารกรุงเทพ สาขากบินทร์บุรีหมายเลขบัญชี 286 505 9816”  นายวีรพลกล่าวอย่างปลงกับชีวิต   ด้านนางหงษ์ ลานอก แม่ที่ตาบอด  กล่าวว่า  “ให้กำลังใจลูกเสมอๆ   ซึ่งลูกชายก็บอกว่าจะสู้กับชีวิตที่เลวร้ายให้ได้  และ  จะสู้กับมันจนวินาทีสุดท้ายของลมหายใจ หลายครั้งได้ยินลูกชายบอกว่า   แม่ไม่ต้องห่วงทุกวันนี้อาการก็ไม่มีอะไรน่าวิตกสุขภาพก็ไม่มีอะไรที่แสดงออกมาให้เห็นให้คนรังเกียจ ตนยังไม่เห็นสิ่งที่น่ารังเกียจให้เห็น เช่น ร่างกายมีแผลมีตุ่มขึ้นตามตัว กินยาที่หมอให้มาและยาสมุนไพรต่างๆที่หามาได้หรือคนบอกมาว่ายาดีแก้โรคร้าย” นางหงษ์กล่าว

 

ภาพ/ข่าว  มานิตย์  สนับบุญ   /  ทองสุข   สิงห์พิมพ์   ผู้สื่อข่าวภูมิภาค  สำนักข่าวทีนิวส์  จ. ปราจีนบุรี