ลึกซึ้งเกินบรรยาย!!! แม้จะเห็นพี่ตูนขาร็อค เฮฟวี่ยังไง สายธรรมะก็มี ไม่แปลกใจเลย ทำไมพี่ตูนจึงมีวันนี้

นับตั้งแต่โครงการก้าวคนละก้าวได้เริ่มต้นขึ้น ชื่อของ ตูน บอดี้สแลม หรือ นาย อาทิวราห์  คงมาลัยก็กลายเป็นบุคคลที่สังคมคอยเฝ้ามองในทุกอากัปกิริยาด้วยความชื่นชม  และสังคมก็ใคร่รู้ในทุกเรื่องที่ตูน บอดี้สแลมเป็น

และในเพจเฟสบุค  ชุมนุมพุทธธรรมกรรมฐาน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้โพสต์ เรื่องเล่าประสบการณ์การบวชของตูน ไว้ว่า

 

 

 

 

 

 

"จุดประสงค์เดียวในการบวชของผมคือ ผมอยากบวชให้พ่อแม่ ให้ท่านมีความสุข ในวันที่บวชผมเห็นท่านร้องไห้  น้ำตาของท่านมาจากความดีใจ ปลื้มใจ ผมก็รู้สึกมีความสุขมากแล้ว  วัดที่บวชเป็นวัดป่าในจังหวัดขอนแก่น สายธรรมยุต จึงเคร่งมาก
พกโทรศัพท์ไม่ได้ ไม่มีทีวีดู  ไม่มีหนังสือพิมพ์อ่าน

 

ตัดขาดการสื่อสารทุกทาง  แต่ผมก็ตั้งใจจะทำให้ดีที่สุดและเต็มที่ที่สุด ผมไม่ได้หวังอะไรมากมายจากการบวชเพื่อให้พ่อแม่มีความสุข  แต่ถ้าผมได้อะไรมากกว่านั้นก็ถือว่าเป็นโชคดี  แล้วผมก็โชคดีจริงๆ

 

ผมรู้สึก"โล่ง"มาก อาจเป็นเพราะไม่ต้องเตรียมตัวขึ้นคอนเสิร์ต ไม่ต้องคิดเรื่องงาน ถ้าช่วงนั่นไม่ติดมีงาน ผมก็อยากจะบวชต่อ เพราะผมได้เห็นตัวเองในแบบที่ถ้าอยู่ข้างนอกคงไม่มีทางได้เห็น ได้อยู่กับตัวเองเต็มที่ จากที่เคยคิดมาตลอดว่าตัวเองเก่ง เพราะคนอื่นให้ค่ากับผม  แต่พอมาอยู่ที่วัด ไม่มีใครมาพูด ไม่มีใครมาคอยให้ค่าผม มีแค่ตัวผมกับผ้าเหลือง กับกุฎิในป่าและตุ๊กแก ผมได้อยู่ในสภาวะนั้นในสิ่งแวดล้อมแบบนั้น

 

เข้าใจเลยว่าตัวเองเป็นแค่ส่วนเล็กๆส่วนหนึ่งของธรรมชาติ ผมไม่ได้เก่ง ไม่ได้ยิ่งใหญ่ ไม่ได้เจ๋งอย่างที่ผมเคยคิดว่าผมเป็น หรืออย่างที่คนอื่นคิดว่าผมเป็น ผมกลับรู้สึกอ่อนแอมากจนร้องไห้ออกมา ร้องไห้ทั้งผ้าเหลืองอย่างนั้น เข้าใจเลยคำว่า

 

"ร้อนผ้าเหลือง" เป็นยังไง รู้สึกทนแทบไม่ไหว ไม่อยากอยู่ตรงนั้น อยากจะออกไปข้างนอกไปรับกับความรู้สึกเดิมๆ อยากออกไปหาเพื่อน ไปอยู่กับความสำเร็จเหมือนที่ผ่านๆมา 
ตูน บอดี้สแลม  "

 

 

 

ขอบคุณ: ภาพ และ ข้อมูลจากเพจเฟสบุค 
ชุมนุมพุทธธรรมกรรมฐาน มหาวิทยาลัย
ธรรมศาสตร์