เราจะเอางัยดีอีก1,000 กม.ที่เหลือ!! "อาทิวราห์" มีคนเดียว! "เบลล์ ชายชาญ" โพสต์จากหัวใจวอนขอเมตตามวลชนช่วยทำให้ภาพฝัน "ตูน บอดี้สแลม" สำเร็จ

หลังจากเมื่อ 28 พ.ย.ที่ผ่านมา ทาง เพจ ก้าว ได้ประกาศยุติการวิ่งของ ตูน บอดี้สแลม หรือนายอาทิวราห์ คงมาลัย และคณะนักวิ่งโครงการก้าวคนละก้าวเบตง-แม่สาย ขณะที่ พี่ตูน อยู่ในเซตที่ 4 ออกจากโรงพยาบาลค่ายธนะรัชต์ มุ่งหน้าไปที่ทรูอารีน่าหัวหิน ระยะทาง 17 กิโลเมตร แต่ปรากฏว่า พี่ตูน มีอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้าซ้ายอย่างรุนแรง จนทรุดตัวลงไปนั่ง แพทย์ประจำโครงการลงมาตรวจสอบอาการ พร้อมขอให้ยุติการวิ่งเพื่อไม่ให้อาการบาดเจ็บรุนแรงมากขึ้นไปอีก โดยให้ บัวขาว บัญชาเมฆ วิ่งไปรับเงินบริจาคจากประชาชนจำนวนมาก ที่รอหน้าโรงเรียนนายสิบทหารบกแทน

ขณะที่ทีมงานได้ประกาศว่า พี่ตูน และคณะ จะขอหยุดพักในเบื้องต้นเป็นเวลา 3 วัน เพื่อให้ร่างกายของได้ฟื้นฟูสภาพให้สมบูรณ์ และจะกลับมาวิ่งอีกครั้งในวันที่ 2 ธ.ค.60 โดยวิ่งซ่อมในส่วนที่ต้องหยุด คือ ระหว่างโรงเรียนนายสิบทหารบก และโรงพยาบาลค่ายธนะรัชต์

 

ล่าสุด ชายชาญ ใบมงคล (เบลล์) ผู้ประสานงานและดูแลการวิ่ง โครงการก้าวคนละก้าว โพสต์เฟซบุ๊ก Chaichan Baimongkol เปิดเผยความในใจระหว่างภารกิจโครงการวิ่งการกุศล ก้าวคนละก้าว เพื่อ 11 โรงพยาบาลทั่วประเทศและกับภาพของ ตูน บอดี้สแลม ขณะหยุดพักวิ่งเพราะได้รับบาดเจ็บว่า...

 

เมื่อวานผมลบ status ไปอันนึง จะว่าไปงานนี้ผมลบ status ไป 2-3 อันละ พอความคิดเห็นของเรามันเปิด public ต้องงดเว้นการสื่อสารที่ด่อให้เกิดความเข้าใจผิดหรือความแตกแยก ผมเล่าอย่างนี้ดีกว่า...ผมพยายามบอกหลายครั้ง ขอร้องหลายหนว่า ขอความกรุณา; แต่ดูเหมือนว่า...จะไม่มีผลอะไร ไม่รู้จะพากย์อะไรจริงๆ อับจนปัญญา จึงบอกทีมออกอากาศว่าขอหยุดบรรยาย แล้วออกจากรถพากย์ไปยืนนอกรถ

 

ผมได้แต่หลับตา ถอนหายใจ แล้วภาวนาขอให้เพื่อนปลอดภัย...ขอให้พระคุ้มครองคนที่ทำความดี มมเดินมาถามผมว่า เป็นอะไรหรือเปล่า? เป็นครั้งแรกที่คนตลกไม่รู้จักเวลาอย่างผม หน้าเครียด...และไม่รู้จะบอกหมอว่ายังไง ผมได้แต่ตั้งคำถามอยู่ในใจว่า ทำไมความดีมันทำยากขนาดนี้? ผมเคยบอกเอาไว้ว่า มวลชนก็เหมือนยักษ์ใหญ่ จะหนุนเราขึ้นสูงก็ได้ แต่ก็สามารถทุบเราจนบี้แบนได้เช่นกัน เริ่มจากร่างกาย...และตามด้วยจิตใจ

 

เมื่อความเจ็บปวดเกิดขึ้น ต้องเยียวยากันไปตามอาการ เมื่อเรี่ยวแรงฟื้นคืนก็ลุกออกไปก้าวต่อ บาดเจ็บกลับมาก็ว่ากันใหม่...แต่มันจะทำอย่างนี้ได้อีกกี่ที? จริงๆ พวกเราทุกคนเลือกได้นะ ว่าจะหนุนส่งเขาไป สร้างภาพฝันให้เป็นจริง หรือดึงรั้งเค้าไว้อยู่กับเราก่อน คนหนึ่งเจ็บ...ก็เจ็บกันหมด โอกาสของความสำเร็จของโครงการนี้ ไม่ได้อยู่ที่พวกเราทั้งหมด แต่อยู่ที่พวกคุณด้วย ผมเชื่อว่าถ้าพวกเรา ลดและวาง ความต้องการส่วนตัวลง ก็ยังมีโอกาสที่จะเห็นเส้นชัยที่แม่สายอย่างที่ทุกคนฝันถึง

แต่ถ้าไม่...และทุกคนคิดว่าต้องเอาให้ได้ ขอหน่อยเดียวเอง เป็นใครๆ ก็ต้องทำ คิดอย่างนี้สัก 1 แสนคน เราก็จบแล้ว...ลองคิดกลับกันว่า เราลองคุกเข่าและยืนขึ้นซัก 30,000 ครั้ง เล่นกีต้าร์ซัก 30,000 ตัว อุ้มเด็กซัก 20,000 คน โดนเหนี่ยวโดนกระชากอีกซัก 20,000 ที คนที่ไหนจะทำได้ทั้งหมดนี้? โดยไม่เป็นอะไรเลย...และตลอดเส้นทางที่เหลือ อีกกว่าหนึ่งพันกิโลเมตรนี้ เป็นสิทธิ์ในการเลือกพวกคุณแล้ว หยุดหรือไปต่อ จะเป็นหรือตาย คุณได้สิทธิ์นั้นไปแล้ว...ขอความกรุณาเถิดครับ ขอให้ท่านเมตตาเถิด...ได้โปรด...

ขอบคุณที่มา : Chaichan Baimongkol