คิดว่าลูกกำลังกอดแม่อยู่เหมือนเดิม!?!? เรื่องซึ้ง ๆ จากก้นบึ้ง...หัวใจของแม่ "น้องเมย"...อ่านแล้วต้องพยายามหักห้ามใจเหลือเกิน ไม่อยากร้องไห้

สืบเนื่องจาก การเสียชีวิตของน้องเมย หรือ นตท.ภคพงศ์ ตัญกาญจน์ นักเรียนเตรียมทหารชั้นปีที่ 1 ซึ่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 17 ต.ค. เรียนที่โรงเรียนเตรียมทหาร

ต่อมาล่าสุดใ ครอบครัวน้องเมย ได้ไปรับชิ้นส่วนอวัยวะ ที่ รพ.พระมงกุฎเกล้า ส่งนิติวิทยาศาสตร์ ชันสูตรสาเหตุการตายรอบ 2  ครอบครัวของ นายภัคพงศ์ ตัญกาญจน์ หรือ น้องเมย นักเรียนเตรียมทหารชั้นปีที่ 1 เสียชีวิต ภายในโรงเรียนเตรียมทหาร จ.นครนายก เมื่อวันที่ 17 ต.ค. ที่ผ่านมา  พร้อมเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ทำสำนวนการชันสูตรพลิกศพ เดินทางมายัง รพ.พระมงกุฏเกล้า เพื่อขอรับชิ้นส่วนอวัยวะของน้องเมย ที่ประกอบด้วย สมอง หัวใจ  ที่บรรจุไว้ในกล่องโฟม เพื่อนำไปให้สถาบันนิติวิทยาศาสตร์ กระทรวงยุติธรรม ทำการตรวจพิสูจน์รอบ หลังจากญาติยังสงสัยในประเด็นการเสียชีวิตของน้องเมย

ล่าสุด 05 ธันวาคม 2560 ในเพจ Sukanya Tanyakan นางสุกัญญา ตัญกาญจน์ แม่ของน้องเมย  โพสต์ภาพพร้อมข้อความระบุว่า   ถ้าเวลาสามารถถอยหลังกลับได้วันนั้น 
จะไม่ขอความเมตตา จากสิ่งศักดิ์สืทธิ ทั้งหลายทั้งปวง ( อย่าเพิ่งให้เราตาย เพราะเราห่วงลูก เขาทั้ง 2 คน กำลังจะสอบ เขายังต้องมีเราอยู่ ) วันนี้  แทนที่เขาจะดูแลเราเหมือนวันนั้น กลับมาเป็นเราเองที่ต้องเสียเขาไปในวันนี้ ทุกวันต้องพยายามทำใจให้เข้มแข็ง พยายามยิ้ม  พยายามหัวเราะ แต่ที่สุดแล้วก็ต้องร้องไห้เหมือนเดิม.... ได้แต่ตั้งจิตรมั่นสร้างแต่กุศล หวังเพื่อผลบุญที่ทำนี้เพื่อเขา แม่ไม่เบื่อที่จะเริ่มมาอ่านพระธรรม แม่ไม่เบื่อที่จะนั่งสวดมนต์ ( เหน็บกินบ้างสวดไม่คล่อง ไม่ทัน เพราะแม่เพิ่งเริ่มสวดมนต์ )
แม่ไม่เบื่อการสนทนาธรรมกับพระอาจารย์ แม่ไม่เบื่อกับการต้องใส่บาตรทุกเช้า แม่ไม่เบื่อ และเต็มใจทำ ทุกสิ่งเพื่อลูก อันว่าไม้จันท์นั้น แม้จะแห้งแต่ก็ไม่ทิ้งกลิ่น หัสดินก้าวลงสู่สงครามแล้วไม่ทิ้งลีลา อ้อยแม้เข้าสู่หีบพยนต์แล้ว ย่อมไม่ทิ้งรสหวาน
บัณฑิตแม้จะประสบปัญหากับชีวิต หรือได้รับความทุกข์ยากลำบากสักปานใดก็ไม่ทิ้งธรรม 

 

 

ขณะเดียวกัน 04 ธันวาคม 2560 ในเพจ Sukanya Tanyakan  โพสต์ภาพพร้อมข้อความระบุว่า  ยิ้มทุกครั้ง   ภูมิใจทุกครั้ง  น้ำตาไหลทุกครั้ง กว่าจะมายืน ณ.สถานที่แห่งนี้ และถึงวันนี้  ทุกวันนี้ แม่ยังคงกอด ยังคงหอม (แม้จะะเป็นแค่ภาพถ่ายลูกก็ตาม)   ยังคงซบหน้าลงบนชุดเครื่องแบบลูก (เหมือนภาพนี้)  ทุกวันนี้หลับตา คิดว่าลูกกำลังกอดแม่อยู่เหมือนเดิม   ยังคงพูดคุย ยังคงหาข้าว หาขนมให้ลูก (เหมือนลูกอยู่ยังไม่ไปไหน)พยายามหักห้ามใจเหลือเกิน ไม่อยากที่จะร้องไห้ พยายามเหลือเกิน มันห้ามหัวใจไม่ให้คิดถึงลูกไม่ได้  ทุกครั้งเราสัมผัสผ่านหัวใจ สัมผัสได้จริง

 

 

 

อ้างอิง เพจ Sukanya Tanyakan