อาลัย "หมอณพล" ศัลยแพทย์ชื่อดัง จากไปกะทันหัน เพื่อนๆสุดเศร้า

วันที่ 28 พ.ค.69 โลกออนไลน์ได้แชร์โพสต์แสดงความอาลัยต่อการจากไป "นพ.ณพล สินธุวนิช" หลังจากไปกะทันหัน สร้างความเศร้าใจให้แก่เพื่อนๆและผู้ที่เคยรักษาและเป็นคนไข้ของ นพ.ณพล เป็นอย่างมาก 

 

 

โดยเพจ โต๊ะป้าศรี CH Table  ก็ได้ออกมาโพสต์อาลัยต่อการจากไปของ นพ.ณพล โดยระบุว่า...ขอร่วมแจ้งข่าวเศร้า นพ.ณพล สินธุวนิช OSK117 แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านออโธปิดิกส์ ถึงแก่กรรมบำเพ็ญกุศล ณ วัดสุทธิวราราม กรุงเทพฯ ชีวิตอะไรก็ไม่แน่นอนนะคะ ตกใจที่ทราบข่าวการจากไปของคุณหมอณพล คุณแม่แอดมินได้ผ่าตัดเปลี่ยนข้อเข่า 2 ข้างกับ ศ.นพ.กีรติ เจริญชลวานิช คุณแม่ได้ชีวิตใหม่ เดินได้ดีมาก ไม่ปวดเข่าอีกเลย หลังจากทรมานกับการปวดเข่ามาเป็น 10 ปี คุณหมอณพล (ร่วมในทีมผ่าตัด)  เป็นคนพาคุณแม่หัดเดินในวันแรกหลังจากผ่าตัดเปลี่ยนข้อเข่า คุณหมอเก่งมาก ใจดีและยังมีอนาคตอีกไกล คุณหมอมาเยี่ยมดูแลคุณแม่ตลอดการพักฟื้นในโรงพยาบาล ใส่ใจคนไข้มาก การจากไปของคุณหมอในครั้งนี้ นับเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ไม่เพียงต่อครอบครัว แต่ต่อคนไข้และทุกชีวิตที่คุณหมอเคยดูแล

ขอร่วมแสดงความเสียใจต่อครอบครัวคุณหมอและขอร่วมส่งดวงวิญญาณคุณหมอณพล สินธุวนิชสู่ภพภูมิที่ดี แม้ร่างกายจะจากไป แต่คุณความดีจะยังคงส่องแสงอยู่เสมอ ขอให้ดวงวิญญาณของคุณหมอณพล สินธุวนิชไปสู่สุคติในภพภูมิที่สงบงดงามค่ะ 

 

 

ด้าน ผู้ใช้เฟซบุ๊ก Suradech Khlongmongkhon เพื่อนของ นพ.ณพล ก็ได้ออกมาโพสต์อาลัยเช่นกันโดยระบุว่า... เกือบ 7 ปีที่แล้วตอนที่ ACL ของผมขาด หมอนรองเข่าพัง ถ้าเรียกตามแบบข่าวฟุตบอลในปัจจุบันก็คือ พังระดับ 3 ยามนั้น ผมได้มีโอกาสใช้บริการทางการแพทย์กับ “หมอณพล” เพื่อนร่วมรุ่นสวนกุหลาบที่รู้จักและเคยเห็นกันมาตั้งแต่เด็ก ณพล กับผม ไม่เคยเรียนห้องเดียวกันเลย เพื่อนเป็นคนเรียนเก่ง หัวดี มีปฏิภาณ ส่วนผมเรียนแค่รอด เล่นสนุก ไปวันๆ แต่ถึงกระนั้น เวลาเจอหน้าคร่าตา ณพลจะทักทายยิ้มแย้มแจ่มใสกับผมเสมอ ประหนึ่งว่าสนิทและรู้จักกันมานานนี่เป็นบุคลิกที่ยอดเยี่ยมประการหนึ่งของเพื่อน 

นอกเหนือไปจากรูปร่างหนาสูงเด่นเป็นสง่า และความเก่งกาจเฉียบคมที่มองจากดาวอังคารก็ยังเห็น ได้อย่างชัดเจน แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ทำให้เพื่อนดูน่าเกรงขามอย่างยิ่งในสายตาของผม ย้อนกลับไปช่วงก่อนที่ผมต้องไปหารือเรื่องเข่าของตัวเองกับเพื่อนที่ศูนย์การแพทย์กาญจนาภิเษกลึกๆ แล้วผมแอบประหม่าเพื่อนที่ตอนนั้นเป็นหมอใหญ่ผู้ชำนาญการเฉพาะทางแล้วอยู่พอสมควร เพราะหลังจากต่างแยกย้ายจากรั้วสวนกุหลาบไป เราสองคนก็ไม่ได้เจอกันนานมากกกกก รวมทั้งแอบเครียดๆ เกร็งๆ กับคำปรึกษาที่เพื่อนได้ให้มาทางโทรศัพท์ในช่วงก่อนหน้าที่จะเจอกันว่า อาการบาดเจ็บในลักษณะที่ผมประสบอยู่นี้ วิธีการรักษาที่เหมาะสมกับผมที่สุดคือการผ่าตัดด้วยแต่…การมาเจอเพื่อนคนนี้ในวันนั้นไม่เป็นเช่นที่ผมกังวลเลยแม้แต่น้อยมิตรภาพยังคงเหมือนเช่นเคย เพื่อนคุยสบายๆ ทักทายโอภาปราศรัยกับผมเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไป

นอกจากนั้น เทคนิคในการทำงาน การให้อรรถาธิบายอาการบาดเจ็บ รวมทั้งข้อเสนอแนะแนวทางการรักษาของเพื่อนโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตอนที่เจาะดูดเอาของเหลวเสียในเข่าที่บวมออก แล้วฉีดน้ำหล่อลื่นเทียมเข้าไปแทนที่ น้ำหนักมือของเพื่อนที่เบายิ่งกว่าปุยนุ่น แต่มั่นคงยิ่งกว่าขุนเขาทำให้ผมมั่นใจว่าคำปรึกษาของเพื่อนคือคำตอบที่ดีที่สุดสำหรับเข่าของผมโดยปราศจากข้อสงสัยใดๆ อีกเสร็จสิ้นการรักษาวันนั้น เพื่อนรับปากว่า จะฝากฝังผมกับหมอเหมย เพื่อนร่วมรุ่นสวนกุหลาบอีกคนที่ชำนาญการผ่าตัด ACL มากกว่าเพื่อนที่เชี่ยวชาญด้านการเปลี่ยนข้อเข่าแล้วเมื่อผล MRI ออกมา เพื่อนก็โทรมาหาผมแต่เช้า อ่านผลให้ผมฟังอย่างละเอียด พร้อมย้ำอีกครั้งว่าให้รีบไปหาเหมยนะ รีเฟอร์ให้เรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี

นอกจากตัวผมเองที่เพื่อนช่วยเป็นธุระจัดการให้อย่างเต็มที่ ความรู้ที่เพื่อนให้ระหว่างการรักษา ผมก็นำมาใช้ในการดูแลตัวเองและบอกต่อเวลาเจอใครต่อใครที่มีปัญหาเรื่องเข่าและเมื่อมันเกินจะแก้ไขเยียวยาได้ด้วยตัวเอง ผมก็มักแนะนำทุกคนให้ไปพบหมอณพล ที่มีฝีมือไร้เทียมทานสามารถเจาะเข็มลงในเข่าเราได้แบบที่มองอยู่ด้วยสองตายังไม่รู้สึก (และหมอเหมย ซึ่งเป็นผู้ผ่าตัดเข่าให้ผม) เสมอแน่นอนว่าทุกครั้งที่ผมขอให้เพื่อนช่วยดูแลพ่อ คนในครอบครัว เพื่อน หรือใครก็ตามแค่ไลน์หรือโทรไปบอก เพื่อนก็ไม่เคยอิดออด บอกแค่ว่ามาได้เลย ดูแลให้ไม่ต้องเป็นห่วงอาจจะดูเลี่ยนๆ หน่อย แต่ถ้าจะมีใครสักคนในหมู่ OSK 117 ที่ควรคู่กับการได้รับฉายา Mr. Nice Guy  “หมอณพล” เป็นคนนั้น มากที่สุดที่คนๆ หนึ่งจะคู่ควรได้รับเมื่อวานผมเพิ่งเปรยกับคนที่บ้านว่า พอมีคนใกล้ตัวหรือคนรู้จักจากไป ก็มักจะตามไปติดๆ กัน ไม่ถึงสิบวันมานี้ก็นับได้ 5 คนแล้ว 

 

ช่วงนี้คงหมดแล้วล่ะปรากฏว่า…เช้าวันนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากลส่งกันมาในไลน์แรกๆ ในกลุ่มเพื่อนก็มีฮาเฮกันบ้าง พอสักพัก…ก็เอ๊ะ แล้วก็กริบ Napon Sinthuvanich เพื่อนร่วมรุ่น OSK 117 ที่ดีที่สุดคนหนึ่งหมอที่แนะแนวทางการรักษาและเป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจให้ผมสู้กับอาการบาดเจ็บกึ่งพิการ จนทุกวันนี้กลับมาวิ่งบนสนามหญ้าเล่นฟุตบอลที่ผมรักได้อย่างมีรอยยิ้มอีกครั้งมนุษย์ที่ยินดีช่วยเหลือผู้อื่นเสมอ ไม่ว่าเค้าคนนั้นจะเป็นใครMr.Nice Guy คนนี้ได้จากพวกเราไปแล้ว