ลูกปลัดฉุนโดนจดชื่อ คว้ากรรไกรทำร้ายเพื่อนเย็บ 16 เข็ม

ลำปาง (13 ก.ค. 2569) – ผู้สื่อข่าวลงพื้นที่ตรวจสอบ ณ บ้านพักแห่งหนึ่งในพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง หลังได้รับการร้องเรียนจาก นางเอ (นามสมมุติ) อายุ 38 ปี ซึ่งเป็นแม่ของ เด็กชายบี (นามสมมุติ) อายุ 10 ขวบ นักเรียนชั้นประถมศึกษาของโรงเรียนชื่อดังแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองลำปาง ที่ถูกเพื่อนร่วมชั้นเรียนคือ เด็กชายซี (นามสมมุติ) อายุ 10 ขวบ ก่อเหตุใช้กรรไกรทำร้ายร่างกายจนได้รับบาดเจ็บสาหัส ต้องเย็บแผลรวมถึง 16 เข็ม (บริเวณหน้าขาขวา 13 เข็ม และข้อมือขวา 3 เข็ม)

 

นางเอ เล่าถึงเหตุการณ์สะเทือนใจว่า เหตุเกิดขึ้นเมื่อเวลาประมาณ 15.20 น. ของวันที่ 10 กรกฎาคม 2569 ที่ผ่านมา ขณะนั้นเป็นชั่วโมงเรียนวิชาศิลปหัตถกรรม ครูผู้สอนได้สั่งงานให้นักเรียนจับกลุ่มทำงาน กลุ่มละ 3 คน ซึ่งลูกชายของตนและเด็กชายผู้ก่อเหตุได้อยู่กลุ่มเดียวกัน แต่ในระหว่างทำกิจกรรม เด็กชายคู่กรณีกลับไม่ยอมช่วยงานกลุ่ม ลูกชายตนจึงไปเขียนชื่อคู่กรณีไว้บนกระดานดำหน้าชั้นเรียนเพื่อรายงานครู ทำให้เด็กชายผู้ก่อเหตุเกิดความอับอายและโกรธแค้นจนร้องไห้ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาใช้กรรไกรที่ใช้ทำชิ้นงานกระหน่ำทำร้ายเข้าที่ขาและข้อมือของลูกชายตนหลายครั้งจนเลือดนองพื้น ท่ามกลางความตื่นตกใจของเพื่อนร่วมชั้นเรียน

 

นางเอ กล่าวต่อว่า หลังเกิดเหตุในช่วงแรก ผู้ปกครองของเด็กก่อเหตุ ซึ่งมีตำแหน่งเป็นถึงปลัดอำเภอ ได้ติดต่อเข้ามาเสนอขอรับผิดชอบค่ายาและค่ารักษาพยาบาลให้ทั้งหมด โดยแลกกับการขอร้องไม่ให้ตนไปแจ้งความดำเนินคดี อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาถึงความรุนแรงของพฤติกรรมที่เด็กใช้กรรไกรทำร้ายเพื่อนอย่างอุกอาจ รวมถึงหวั่นเกรงว่าจะมีการบิดพลิ้วในภายหลัง ตนจึงตัดสินใจเดินทางไปลงบันทึกประจำวันและแจ้งความไว้ที่ สภ.เมืองลำปาง แต่เมื่อฝั่งผู้ปกครองคู่กรณีทราบเรื่อง กลับส่งข้อความทางแชตมาบอกว่า ในเมื่อเลือกที่จะแจ้งความแล้ว ก็จะไม่ขอรับผิดชอบค่าเสียหายหรือค่ารักษาพยาบาลใดๆ อีกต่อไป ซึ่งสร้างความอัดอั้นและเสียใจให้แก่ครอบครัวตนเป็นอย่างมาก

 

นอกจากนี้ สิ่งที่ทำให้ลูกชายและครอบครัวเสียใจที่สุด คือการที่ลูกชายเป็นนักกีฬาฟุตบอลของโรงเรียนและเตรียมตัวที่จะไปแข่งขันฟุตบอลรายการ "ไทยแลนด์ จูเนียร์" รอบคัดเลือกภาคเหนือ ร่วมกับเพื่อนๆ ในวันเสาร์ที่ 11 กรกฎาคม แต่กลับมาโดนทำร้ายจนบาดเจ็บหนักในวันศุกร์ก่อนวันแข่งเพียงแค่ 1 วัน ทำให้ลูกชายถึงกับร้องไห้โฮด้วยความผิดหวังเพราะทุ่มเทฝึกซ้อมมาโดยตลอด ขณะเดียวกัน ทางโรงเรียนกลับยังมีท่าทีนิ่งเฉย แม้เวลาจะผ่านพ้นมาเข้าสู่วันที่ 4 หลังเกิดเหตุแล้ว ก็ยังไม่มีมาตรการหรือแนวทางที่ชัดเจนที่จะทำให้ผู้ปกครองมั่นใจได้ว่า หากเด็กกลับไปเรียนแล้วจะปลอดภัยจากพฤติกรรมความรุนแรงดังกล่าว ตนจึงอยากเรียกร้องให้ผู้ปกครองคู่กรณีออกมารับผิดชอบอย่างจริงใจ และขอให้โรงเรียนเร่งกำหนดมาตรการคุ้มครองความปลอดภัยของเด็กนักเรียนทุกคนโดยเร็ว