อย่าโทษเกม แพรรี่ ชี้สิ่งสำคัญ อย่าปล่อยให้ปีศาจเติบโตในใจเด็ก

จากกรณีเกิดเหตุสะเทือนขวัญภายในโรงเรียนเทพศิรินทร์ นนทบุรี เมื่อวันที่ 7 สิงหาคมที่ผ่านมา โดยนักเรียนชายชั้น ม.3 ก่อเหตุใช้อาวุธปืนภายในโรงเรียน ส่งผลให้มีครูเสียชีวิต 5 ราย และนักเรียนได้รับบาดเจ็บ 22 ราย ขณะเดียวกันยังพบร่างปู่และย่าของผู้ก่อเหตุถูกยิงเสียชีวิตภายในบ้านพักในพื้นที่ อ.บางบัวทอง จ.นนทบุรี ซึ่งเหตุการณ์ดังกล่าวสร้างความสะเทือนใจให้กับสังคมอย่างมาก

 

 

 

ด้าน "แพรรี่ ไพรวัลย์ วรรณบุตร"  ได้ออกมาโพสต์ข้อความแสดงความคิดเห็นถึงเหตุการณ์ดังกล่าว ระบุว่า อย่าปล่อยให้ปีศาจเติบโตในใจของเด็ก เด็กแทบทุกคนส่วนใหญ่ก็ผ่านการเล่นเกมส์มาด้วยกันทั้งนัันแหล่ะค่ะ ดิฉันเองตอนเด็กก็ชอบเล่น ยุคนั้นก็มีแล้วนะคะ GTA ขโมย รถกันสนุกสนาน มีเกมส์ยิงปืนอะไรต่างๆ แต่พอโตมาแล้วก็ไม่เห็นว่าอยากจะคิดเลียนแบบเป็นโจรเป็นฆาตกรเหมือนในเกมส์ที่เล่นเลย ที่พูดแบบนี้ ดิฉันก็ไม่ได้โลกสวยถึงขนาดจะปฎิเสธว่า เกมส์ไม่ได้มีส่วนส่งผลต่อพฤติกรรมและความรู้สึกนึกคิดของเด็กเลยนะคะ อาจจะมีส่วนอยู่บ้าง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น มันขึ้นอยู่กับตัวแปรสำคัญอื่นๆ ต่างหาก

การอบรมเลี้ยงดูสำคัญมากนะคะ การอุทิศเวลาเพื่อความเจริญเติบโตอย่างเต็มที่ของเด็กคนหนึ่งสำคัญมาก ดิฉันนึกถึงข่าวลูกเสือที่ทำร้ายเจ้าหน้าที่ที่ป่าห้วยขาแข้ง เสือเด็กที่ต้องแยกจากแม่ และถูกผลักให้ต้องเรียนรู้เรื่องการเอาชีวิตรอดด้วยตัวเองก่อนวัยอันควร ลูกเสือที่ยังไม่ทันรู้เลยว่า อะไรที่เป็นอันตราย อะไรที่ไม่เป็นอันตราย อะไรที่เรียกว่าเหยือ อะไรไม่ใช่ เด็กหลายคนก็ไม่ต่างกันหรอกค่ะ ถูกเลี้ยงดูมาด้วยสภาพความพร้อมที่จำกัดแตกต่างกัน พ่อแม่แยกทาง ปู่ย่ารับดูแลต่อ เด็กถูกผลักให้ต้องแสวงหาที่พึ่งและความอบอุ่นนอกครอบครัว ไม่ว่าจะจากเกมส์บ้าง อินเตอร์เน็ตบ้าง โซเชียลบ้าง เพื่อนนอกบ้านบ้าง สารเสพติดบ้าง บลาๆๆ  พูดแบบนี้ก็ไม่ได้เหมารวมนะคะ ว่าเด็กที่เติบโตขึ้นมาด้วยตัวเองจะเอาดีไม่ได้ คือมันก็มีแหล่ะ แต่น้อย 
 

เด็กที่อยู่ในวัยคึกคะนอง อยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ  หากขาดคนดูแลเอาใจใส่ มันก็ไม่ต่างกับการเร่งส่ง ให้ได้ไปลงหลุมลงเหวเร็วขึ้น ถ้าโลกใบแรกๆ คือครอบครัวและโรงเรียนยังสามารถโหดร้ายและเย็นชากับเด็กบางคนได้ ทำไมถึงคิดว่าโลกข้างนอกที่กว้างใหญ่ จะใจดีกับเขาล่ะคะ
เด็กจำนวนไม่น้อยที่กลายเป็นเด็กเสียคน  ส่วนหนึ่งก็มาจากการขาดความรับผิดชอบของคนในครอบครัว การเลี้ยงปล่อยแบบตามใจหรือไม่ก็เมินเฉย การขาดความเข้าอกเข้าใจ เพราะมีความห่างของช่วงวัยเป็นอุปสรรค   

เด็กจำนวนไม่น้อยต้องใช้ชีวิตด้วยตัวเอง อยู่กับตัวเอง ปกป้องตัวเอง ตัดสินเรื่องใหญ่ๆ เกินกว่าที่จะตัดสินได้ด้วยตัวเอง  พวกเขาต้องทำสิ่งเหล่านี้ (ซึ่งเกินวัย) ทั้งๆ ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะหรือไม่มีวิจารณญาณมากพอที่จะแยกแยะเรื่องถูกผิดได้ ทั้งๆ ที่ยังขาดประสบการณ์และความยับยั้งชั่งใจ ซึ่งพวกเขาควรได้รับจากครอบครัว หรือไม่ก็โรงเรียน

ก็นั่นแหล่ะค่ะ เมื่อไม่มีกัลยาณมิตรหรือที่พึ่งที่เด็กควรจะต้องมี ปีศาจที่ซ่อนอยู่ในใจของเด็กก็เติบโตขึ้น มันไม่เคยถูกยับยั้งโดยคนที่สามารถมีส่วนช่วยยับยั้งแทนเด็กได้ แล้วมันก็ครอบงำเปลี่ยนแปลงเด็ก ทำให้เด็กตาใสคนหนึ่งกลายเป็นอะไรที่ชั่วร้าย เป็นฆาตกรหรือภัยสังคม คนที่โชคร้ายไม่ได้มีแค่เด็กที่ถูกทำให้กลายเป็นปีศาจ แต่รวมถึงผู้บริสุทธิ์หลายคนที่ไม่เกี่ยวข้องและต้องมาสังเวยให้กับการไร้ความรับผิดชอบของคนบางคน (คนที่ปล่อยให้ปีศาจเติบโตในใจของเด็ก)