ภรรยาเผยสาเหตุ "นพ.ณพล" จากไปกะทันหัน หลังก่อนนอนยังคุยปกติ

จากกรณีการจากไปของ “นพ.ณพล สินธุวนิช”ศัลยแพทย์ชำนาญการผ่าตัดข้อเข่าและข้อสะโพก เสียชีวิตกะทันหัน สร้างความเสียใจให้แก่ครอบครัวและเพื่อนๆรวมถึงคนไข้ที่เคยรักษากับ นพ.ณพล เป็นอย่างมาก ด้านภรรยาของ นพ.ณพล ได้ออกมาเผยถึงสาเหตุการจากไปของสามีเกิดจากโรคหัวใจ ทำให้เสียชีวิตกระทันหัน ทั้งนี้ นพ.ณพล เพิ่งได้เป็นคุณพ่อมีลูกชายวัย 2 เดือน ทำให้หลายคนถึงกับเศร้ายิ่งกว่าเดิมกับเหตุการณ์นี้

 

 

นอกจากนี้ผู้ใช้เฟซบุ๊ก Warodom Panjamawatana เป็นรุ่นน้องนพ.ณพล ได้ออกมาโพสต์อาลัยและเผยพฤติกรรมก่อนเสียของ นพ.ณพล ที่ได้ฟังจากเพื่อนๆว่า...
 

ว่าจะเขียนอาลัย นพ.ณพล แห่ง kdms (รพ.ข้อดีมีสุข) ตั้งแต่เมื่อวานที่ทราบข่าว แต่ก็ยังช็อก ปนกับยุ่งวุ่นวายหลายเรื่อง เลยยังไม่ได้เขียนแสดงความเสียใจกับการจากไปของ นพ.ณพล ในครั้งนี้

ทราบมาจากเพื่อนๆเขาว่า แกทำงานดึกเป็นปกติ พักผ่อนน้อย และน่าจะนอนไม่ค่อยดีในช่วงหลัง (ผมเข้าใจแกแบบ 100% ว่าทำไม) คืนวันที่เสียคนในบ้านเห็นครั้งสุดท้ายตอนเที่ยงคืนยังทำงาน พอเช้ามาก็พบว่าแกจากไปแล้วที่โต๊ะทำงานตัวเดิม

เป็นอีกครั้งที่โลกบอกเราว่า การทำงานให้หนักโดยไม่ดูแลสุขภาพเลย ราคามันจ่ายแพงกว่าที่คิดเยอะ

 

นพ.ณพล หรือพี่ณพล คือความประทับใจแรกๆของผมในชีวิตสวนกุหลาบฯ และเป็นคนสอนให้รู้จักคำว่า OSK CONNECTION ไม่ใช่การหาผลประโยชน์ แต่เป็นการอุทิศช่วยพี่ ช่วยน้องตามกำลังที่เรามี

ผมในวัย 12 ปี เดินเข้ามา รร สวนกุหลาบฯแบบไม่รู้จักใคร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า รร อยู่ไหน มาครั้งแรกก็วันสอบเลย ไม่รู้ประวัติอะไรของ รร เลยด้วยซ้ำ รู้แค่ว่าเป็น รร ที่พ่อเป็น suppliers กระเป๋าให้ และแกก็วาดฝันอยากให้ลูกชายได้มาเรียนที่นี่

ตอน ม1 จำได้ว่าชุมนุมวิทยาศาสตร์เปิดห้องพี่ติวน้องช่วงใกล้สอบหลังเลิกเรียน จำรายละเอียดไม่ได้ แต่เห็นเค้าชวนก็เลยลองไปเรียนดู เอ่อ ใกล้สอบละพวกพี่มันไม่อ่านหนังสือกันหรอวะ (มารู้ทีหลังว่าเด็ก รร นี้ ใครเขาอ่านหนังสือใกล้สอบกัน เขาอ่านกันคืนก่อนสอบ 555) มาติวน้องเนี่ย

เข้าไปครั้งแรก คนสอนก็พี่ณพลนี่แหละ เรียนเรื่องอะไรจำไม่ได้ แต่สอน 40% โดนเด็กรุ่นน้องกวนตีนไปราว 60% ก็ขำๆ แต่เห็นความตั้งใจว่าพี่เขาและเพื่อนๆ(ใครบ้างจำไม่ได้ ขออภัย) มีความตั้งใจมาก

ผมเคยถามพี่เขาตรงๆว่า พี่มาสอนน้อง พี่ได้อะไร ชัันโคตรห่าง ผมม1 พี่ม5 เนื้อหาก็คนละเรื่อง พี่ไม่ต้องอ่านหนังสือสอบกันหรอ หรือไม่ต้องเอนท์หรอ (สมัยนั้น ม5 ยังเอนท์ทรานซ์ได้)

จำคำตอบได้แม่น แกตอบว่า “เออ ตอนเด็กพี่ก็เหมือนเอ็ง ได้รุ่นพี่มาสอน พอโตมาก็เป็นหน้าที่ เป็นเรื่องที่อยากส่งต่อ ได้โอกาสในการแบ่งปันให้กับน้องๆบ้าง เอ็งโตมาเอ็งจะเข้าใจ ว่าทำไมที่นี่ถึงเป็นแบบนี้” ประโยคหลังๆไม่ชัด แต่ก็ทำนองนี้

นี่น่ะหรอ สวนกุหลาบ

เออ ดีจัง ผมเป็นลูกคนโต มีแต่น้องชายไม่มีพี่ ก็รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ที่นี่ไม่ได้มองว่าเราเป็นรุ่นพี่หรือรุ่นน้อง แต่มองให้เหมือนพี่น้องกันจริงๆ

พี่แม่งโคตรเท่เลยว่ะ

หลังจากช่วงนั้น พอขึ้น ม2 แก ม6 ก็เจอแกไม่ค่อยบ่อย ได้ยินว่าแกสอบหมอคงอ่านหนังสือหนัก ทราบอีกทีแกก็ติดหมอศิริราชสมดังตั้งใจแล้ว

โตมาชีวิตไม่ได้มีเส้นทางให้มาเจอกันเยอะ แม้ผมจะสนิทกับพวกพี่ 117 มาก แต่ก็ส่วนใหญ่ไม่ใช่คนดีแบบแก หยอกๆ ล้อเล่นนะ มีถามไถ่ถึงบ้าง ทราบว่าแกมาทำ kdms ก็ยังคิดว่าอนาคตอันใกล้จะไปใช้บริการ ก็ยังไม่ทันได้ไป แกก็มาด่วนจากไปก่อน

ได้เตือนตัวเองอีกที ใครว่างานหนักไม่ทำให้คนตาย ไม่จริงหรอก ตายกันมาเยอะ และทุกวันนี้ใกล้ตัวมากขึ้นเรื่อยๆ

RIP ครับพี่ เชื่อว่าคนข้างหลัง เพื่อนๆพี่จะช่วยดูแลเอง ไม่ต้องห่วงนะ