รพ.มทส. แจงข้อเท็จจริง เคสลืมผ้าก๊อซในช่องคลอดผู้ป่วย วัย 35 ปี

เมื่อวันที่ 31 ส.ค. 69 ทางด้าน โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี (รพ.มทส.) ออกประกาศเรื่องที่คนไข้หญิง วัย 35 ปี ได้รับทำการผ่าตัดและมีผ้าก๊อซค้างอยู่ในช่องคลอด ระบุว่า...

ตามที่มีการเสนอข่าวทางสื่อสังคมออนไลน์และเผยแพร่ต่อในวงกว้าง เรื่องที่คนไข้ได้รับทำการผ่าตัดและมีผ้าก๊อซค้างอยู่ในช่องคลอด โดยที่ รพ.ไม่ได้ขออภัย รพ.จึงขอโอกาสชี้แจงข้อเท็จจริงและขออภัยต่อผู้ป่วยดังนี้

 

ข้อเท็จจริง

ผู้ป่วยมารับบริการตัดชิ้นเนื้อปากมดลูกด้วยเหตุสงสัยชิ้นเนื้อผิดปกติ สูติแพทย์ได้ทำการผ่าตัดชิ้นเนื้อโดยใช้ห่วงไฟฟ้า (LEEP) ในวันที่ 20 สิงหาคม 2569 เนื่องจากปากมดลูกมีขนาดใหญ่ แพทย์ผู้ทำการผ่าตัดจึงได้แพ็คผ้าก๊อซไว้ 2 ชิ้น ได้แก่ แทมปอน (tampon) 1 ชิ้นและ วาสลีนก๊อซ (Vaseline gauze) 1 ชิ้น ตามมาตรฐานหลังผ่าตัด 48 ชั่วโมง รพ.ต้องนำเอาผ้าก๊อซออก ซึ่งสูติแพทย์เวร ท่านที่สองได้นำออกเพียงชิ้นเดียวและให้ผู้ป่วยกลับบ้านในวันเสาร์ ที่ 22 สิงหาคม 2569 หลังจากนั้นแพทย์ได้มาทบทวน ซึ่งพบว่ามีผ้าก๊อซค้างอยู่อีก 1 ชิ้น จึงได้โทรศัพท์ตามผู้ป่วยให้มาเอาผ้าก๊อซออกในวันเสาร์ที่ 22 สิงหาคม 2569 แต่ผู้ป่วยมีข้อจำกัดเรื่องการเดินทาง ไม่สะดวกเดินทางมาในวันนั้น ผู้ป่วยจึงตกลงขอมาเอาผ้าก๊อซออกในวันอาทิตย์ที่ 23 สิงหาคม 2569

ในวันอาทิตย์ที่ 23 สิงหาคม 2569 ผู้ป่วยมาถึง รพ. ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่สูติแพทย์และทีมแพทย์เวรอีกหลายคน ต้องทำการผ่าตัดช่วยชีวิตผู้ป่วยที่มีภาวะ Amniotic embolism ในห้องผ่าตัด ไม่สามารถแบ่งกำลังมาได้ จึงแจ้งผู้ป่วยให้รอ 3-4 ชั่วโมง ผู้ป่วยจึงตกลงขอมาเอาผ้าก๊อซออกในวันจันทร์ 24 สิงหาคม 2569 แพทย์จึงนัดให้มา รพ.ในวันจันทร์ 24 สิงหาคม 2569 โดยแจ้งว่าจะตรวจให้เป็นคิวแรก

 

เมื่อผู้ป่วยมาถึง รพ. แต่ขณะนั้นแพทย์ต้องดูแลผู้ป่วยในก่อน และ ออกตรวจเวลา 09.00 น. รพ.ได้ประกาศหาแต่ไม่พบผู้ป่วย ซึ่งทราบในภายหลังทราบว่าผู้ป่วยได้ไปรพ.ใกล้เคียงเพื่อนำผ้าก๊อซออก ซึ่งเมื่อนำผ้าก๊อซออกพบว่ายังมีเลือดซึมออกไม่หยุด จึงส่งตัวกลับมารักษา รพ.มทส ได้รับผู้ป่วยไว้นอน และให้การรักษาโดยการแพ็คแทมปอนอีกครั้ง (Repack tampon with adrenaline) พอครบ 48 ชั่วโมง ในวันที่ 26 สิงหาคม 2569 ได้นำผ้าก๊อซออก ซึ่งในการรักษาในครั้งที่ 2 เป็นการรักษาโดยแพทย์อีกทีม ได้ทำการดูแลผู้ป่วยให้ปลอดภัย ซึ่งแพทย์ที่ทำการผ่าตัดไว้ไม่ได้เข้าไปเยี่ยมผู้ป่วยเนื่องจากหมุนเวียนไปทำหน้าที่อื่น และในการรักษานี้ไม่ได้เก็บค่ารักษาพยาบาลผู้ป่วยเพิ่มเติม

โรงพยาบาลจึงเรียนมาเพื่อให้ผู้ป่วยและสังคมทราบข้อเท็จจริง ที่ทำให้ผู้ป่วยต้องเดินทางหลายรอบทั้งในวันหยุดและวันราชการ ที่สำคัญคือไม่ได้รับคำชี้แจงที่ดีพอก่อนออกจาก รพ. ซึ่งแต่ละรอบไม่ได้รับการสร้างความเข้าใจที่ดีพอ

 

ทางโรงพยาบาล และ แพทย์ผู้ทำการผ่าตัดครั้งแรกรู้สึกเสียใจอย่างยิ่งต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ซึ่งโรงพยาบาลจะทบทวนเหตุการณ์อีกครั้งหนึ่งเพื่อป้องกันมิให้เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำอีกได้ในอนาคต และนำมาเป็นบทเรียนให้กับบุคลากรทั้งหมดของ รพ. ได้ตระหนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องการสื่อสารในผู้ป่วยที่มีภาวะแทรกซ้อนโดยมิได้คาดหมาย

 

โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี