ครั้งแรกของหลวงปู่บุญจันทร์ ที่พบหลวงปู่มั่น “เพื่อถามข้อสงสัยแล้วได้คำตอบโดยไม่ต้องถาม”!!!

ครั้งหนึ่ง “หลวงปู่บุญจันทร์ กมโล” เกิดความสงสัยในอุบายธรรมที่ได้ปฏิบัติอยู่คือการพิจารณาในกายและพิจารณาในจิตเป็นอารมณ์ค้นกายค้นจิตเพื่อให้รู้ตามเป็นจริงจะเป็นอุบายที่ถูกต้องหรือไม่?  มองไม่เห็นใครที่จะแก้ความสงสัยนี้ได้  มีแต่พระอาจารย์มั่นเท่านั้นที่จะแก้ความสงสัยนี้ได้หลวงปู่บุญจันทร์จึงเดินทางไปที่วัดป่าบ้านหนองผือ

พอเดินทางถึงวัดป่าบ้านหนองผือก็เป็นเวลาใกล้ค่ำ ซึ่งหลวงปู่บุญจันทร์ได้พบกับพระอาจารย์มหาบัวจึงกราบเรียนถามถึงเวลาที่จะเข้ากราบนมัสการฟังธรรมจากพระอาจารย์มั่น ก็ได้คำตอบว่าพระอาคันตุกะที่ไปถึงใหม่จะต้องรอคอยก่อน แล้วพระอาจารย์มหาบัวจะเป็นผู้เข้าไปกราบเรียนพระอาจารย์มั่นว่าจะให้พักในวัดป่าบ้านหนองผือด้วยหรือไม่ หรือท่านจะให้พักกุฏิหลังไหนเมื่อท่านสั่งอย่างไรก็ทำตามอย่างนั้นไม่ใช่ว่าจะทำตามอำเภอใจของตนเอง

พอพระอาจารย์มหาบัวเข้าไปกราบเรียนพระอาจารย์มั่นแล้วท่านก็บอกเสนาสนะให้และบอกให้สรงน้ำเสร็จแล้วจึงขึ้นไปกราบนมัสการฟังธรรมจากพระอาจารย์มั่นบนกุฏิ

เมื่อหลวงปู่บุญจันทร์สรงน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงนุ่งห่มครองจีวรให้เรียบร้อยสำรวมใจให้อยู่ในความสงบไม่ฟุ้งซ่านไปในอารมณ์อย่างอื่นมีสติอยู่กับใจตัวเอง  ท่านเล่าว่าพอคิดว่าจะไปกราบนมัสการพระอาจารย์มั่นก็ยิ่งเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้นเป็นพิเศษพอขึ้นไปบนกุฏิก็ต้องระมัดระวังไม่ให้มีเสียงอะไรรบกวนในขณะนั้นได้มีพระเถระและพระภิกษุรูปอื่นขึ้นไปนั่งฟังธรรมอยู่ก่อนแล้ว  ส่วนพระอาจารย์มั่นก็กำลังแสดงธรรมอยู่พอหลวงปู่บุญจันทร์ขึ้นไปแล้วก็กราบเบาๆเสร็จแล้วก็นั่งกำหนดจิตฟังธรรมจากพระอาจารย์มั่นต่อไป

พอพระอาจารย์มั่นแสดงธรรมไปได้สักพัก ท่านจึงถามขึ้นว่า “ไหนพระมาจากอำเภอหนองหาน?”  พอหลวงปู่บุญจันทร์ได้ยินท่านถามอย่างนั้นก็คิดในใจว่าคงจะมีหลายองค์จึงไม่ได้ตอบท่านท่านก็แสดงธรรมต่อไปแล้วก็ถามอีกเป็นครั้งที่สองว่า “ไหนพระมาจากอำเภอหนองหาน?”  หลวงปู่ได้ยินท่านถามครั้งที่ 2 ก็ยังนึกว่าคงจะเป็นองค์อื่นก็ยังไม่ตอบอะไรท่านก็แสดงธรรมต่อไปอีกแล้วก็ถามอีกเป็นครั้งที่ 3 ว่า “ไหนพระที่มาจากอำเภอหนองหาน?”  หลวงปู่บุญจันทร์นึกในใจว่าคงจะเป็นท่านจึงประนมมือขึ้นแล้วตอบว่า “ขอโอกาสเกล้ากระผม”

พระอาจารย์มั่นขึ้นเสียงดัง

“มันหาน (หาญ) แต่ชื่อ ... จะพิจารณาอะไร ... ผมปฏิบัติมานี้ 40 ปีแล้ว ผมไม่หนีจากกายกับใจ พิจารณากายแล้วก็พิจารณาใจจนหายสงสัย”

แล้วท่านก็แสดงธรรมต่อไป

พอหลวงปู่บุญจันทร์ได้รับโอวาทคำตอบจากพระอาจารย์มั่น (ทั้งที่ยังไม่ได้ถาม) จึงหมดความสงสัยภายในใจลงในขณะนั้นเมื่อท่านแสดงธรรมต่อไปพอสมควรแล้วจึงยุติการแสดงธรรมในวันนั้นลูกศิษย์ลูกหาต่างพากันได้รับความเอิบอิ่มในธรรมที่ท่านเมตตาแสดงอย่างถึงอกถึงใจต่างก็กราบพระอาจารย์ใหญ่แล้วพากันกลับที่พักของตน

ที่มา : พระอาจารย์สมหมาย อตฺตมโน ผู้เขียนประวัติของหลวงปู่บุญจันทร์ กมโล

         http://www.dharma-gateway.com/monk/monk_biography/lp-boon-chan-kamalo/lp-boon-chan-hist-00.htm