เรื่องที่คุณ (อาจ)ไม่รู้...ในหลวงเสด็จเยี่ยมชาวไทยภูเขาด้วยวิธีการเดินขึ้น-ลงในระยะทางไกล...ขอพระองค์ทรงพระเจริญ

เป็นที่ทราบกันดีว่าในหลวงนั้นทรงเสด็จเยี่ยมราษฎรไปทั่วประเทศเพื่อดูความเป็นอยู่ของประชาชนของพระองค์ท่าน โดยแต่ละที่นั้นล้วนเป็นที่ทุรกันดารทั้งสิ้น...

หลายปีมาแล้ว ตามเสด็จฯ ไปบ้านแม่สา ในอำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่  บ้านแม่สานั้นเดี๋ยวนี้ใครๆ ก็รู้จัก เพราะได้กลายเป็น “แม่สาวัลเล่ย์” มีถนนชั้นหนึ่งเชื่อมกับโลกภายนอก และมีอาคารบ้านเรือน ตลอดจนรีสอร์ทหรือที่พักตากอากาศทันสมัยโผล่ขึ้นมามากมาย  แต่แม่สาในสมัยที่ผมตามเสด็จฯ เมื่อเกือบ ๒๐ ปีมาแล้ว เป็นหมู่บ้านชาวเขาเผ่าม้งที่ยังไม่ได้รับการพัฒนา  เวลาเสด็จฯ เยี่ยม ต้องเสด็จฯ โดยเฮลิคอปเตอร์ ไปลงตรงที่เขาเตรียมไว้ แล้วทรงพระราชดำเนินไปยังหมู่บ้านซึ่งอยู่บนไหล่เขาลูกถัดไป
วันนั้นและปีนั้นมีรายการพิเศษ คือ นอกจากเสด็จฯ เยี่ยมชาวเขาเผ่าม้งที่บ้านแม่สาแล้ว ยังทรงพระราชดำเนินลงไปยังเขาเพื่อทอดพระเนตรการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ตามพระราชดำริอีกด้วย  ผู้ที่ตามเสด็จฯ นอกจากเจ้าหน้าที่ฝ่ายที่เกี่ยวข้องแล้วก็มีผม มีพลโทดำรง สิกขะมณฑล (รองสมุหราชองครักษ์ ขณะนั้นเป็นนายทหารราชองครักษ์ประจำ และดูเหมือนจะมียศเป็นพันโทอยู่) และพลโทเทียนชัย จั่นมุกดา หัวหน้าแผนกถวายความปลอดภัยของกรมราชองครักษ์ (ขณะนั้นก็ดูเหมือนจะมียศเป็นพันโทอยู่เหมือนกัน) ตามเสด็จฯ ตามหน้าที่ด้วย

ผมเป็นนายตำรวจประจำราชสำนัก ฉะนั้น จึงเดินนำอยู่ข้างหน้า  เดินไปได้ครู่หนึ่ง ผมก็เห็นด้วยความวิตกว่า ทางเดินนั้นลาดลงไปตามไหล่เขาค่อนข้างชันและเป็นระยะทางไกลลิบ  ที่วิตกกันเพราะรู้ว่า เมื่อเสร็จพระราชกรณียกิจแล้วจะต้องทรงพระราชดำเนินกลับ  เป็นห่วงพระยุคลบาทก็ส่วนหนึ่ง  อีกส่วนหนึ่งนั้นเป็นห่วงตัวเองว่าจะตามเสด็จฯ ไหวหรือ
ขากลับก็ได้เรื่องจริงๆ คือ  พอเดินกลับขึ้นไปได้ไม่ถึงครึ่งลูกเขา ผมกำลังหอบและลากขาอยู่ด้วยความเหนื่อยใจจะขาด  พระเจ้าอยู่หัวก็เสด็จพระราชดำเนินผ่านขึ้นไป ทรงก้าวยาวเนิบๆ และสม่ำเสมอ  มีหม่อมเจ้าภีศเดช รัชนี ผู้อำนวยการโครงการในพระองค์ พระดำเนินตามไปอีกพระองค์หนึ่ง  ผมนั้นถอยลงไปหอบอยู่หลังพลโทเทียนชัยและพลโทดำรง  เราทั้งสามกัดฟันก้มหน้าและอ้าปากเดินต่อไปอีกไม่ไกลนักก็เจอนายตำรวจลาดตระเวนชายแดนผู้หนึ่ง ซึ่งก่อนหน้านั้นเดินนำหน้าอยู่ต่อจากผมไปไกลลิบ กำลังยืนตัวงออยู่ริมทาง  นายตำรวจผู้นั้นหน้าเขียวและกำลังโก่งคออาเจียนอยู่

 

เราทั้งสามลากสังขารต่อไป จนกระทั่งแลเห็นยอดเขาอันเป็นที่ตั้งของบ้านแม่สาอยู่ข้างหน้าแล้ว แต่ก็สิ้นกำลังลงพร้อมๆ กัน  พลโทเทียนชัยหันมาพยักหน้าเป็นเชิงให้พลโทดำรงตามขึ้นไปก่อน  พลโทดำรงส่ายหน้าแล้วหันมาพยักหน้าให้ผม  ผมส่ายหน้าและไม่ได้หันไปข้างหลัง เพราะรู้ว่าไม่มีใครอยู่ข้างหลัง เนื่องจากผมรั้งท้ายอยู่แล้ว
เรายืนอยู่กับที่ จนต่อมาอีกครู่หนึ่ง เมื่อรู้ว่ามีกำลังบ้างแล้วจึงกัดฟันออกเดินต่อไป  เมื่อไปถึงบ้านแม่สานั้น เห็นพระเจ้าอยู่หัวทรงยืนอยู่กับหม่อมเจ้าภีศเดชและผู้อื่นอีกหลายคน  ขณะที่เราผ่านไปได้ยินรับสั่งด้วย แต่ฟังพระราชกระแสไม่ถนัด (เพราะหูกำลังอื้อและตากำลังลายด้วย) และไม่มีใครกราบบังคมทูลตอบ  สักครู่หนึ่งผมจึงได้ยินท้ายพระสุรเสียงว่า  “ยังพูดภาษาราชการไม่ได้”

จากหนังสือสองธรรมราชา