อัศจรรย์ญาณทิพย์ของท่านเจ้าคุณนรรัตนฯ ... สามารถหยั่งรู้วาระจิตของคนอื่นและเห็นเหตุการณ์ได้จากระยะไกล!!

ระหว่างที่ทางบ้านคุณลุงแก้วศิริรัตน์ตลาดคลอง๑๖ตำบลดอนฉิมพลีอำเภอบางน้ำเปรี้ยวจังหวัดฉะเชิงเทรากำลังเร่งพิมพ์พระเป็นการใหญ่เนื่องจากได้ถวายผงให้ท่านเจ้าคุณนรรัตนฯ เสกไตรมาสในพระอุโบสถ แล้วนำมาเก็บไว้เฉยๆ นานถึงสองปีแล้ว  ท่านได้เตือนนายแพทย์สุพจน์ให้นำไปสร้างเป็นองค์พระมาหลายครั้งแล้วแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีโอกาสได้สร้างสักที เฝ้าแต่ผัดวันประกันพรุ่งเรื่อยมา

จนกระทั่งได้ทราบว่าทางวัดเทพศิรินทราวาสจะมีพิธีสวดอธิษฐานจิตครั้งใหญ่โดยท่านเจ้าคุณนรรัตนฯ ในวันเสาร์ห้าตรงกับวันที่๒๕เมษายน๒๕๑๓ ซึ่งท่านเจ้าคุณอุดมฯ เมื่อครั้งยังเป็นพระครูดำริจัดทำขึ้นอย่างเป็นการใหญ่เพื่อหารายได้สร้างโรงเรียนนวมราชานุสรณ์วัดวังกระโจมจังหวัดนครนายก  ทางนายแพทย์สุพจน์กับญาติพี่น้องจึงได้ลงมือสร้างพระผงเป็นการใหญ่เพื่อให้ทันเข้าร่วมพิธีสวดอธิษฐานจิตกับทางวัดเทพศิรินทร์

การพิมพ์พระผงผสมครั้งนั้นได้ทำกันเองอาศัยวงศาคณาญาติช่วยกันทำอย่างอุตสาหกรรมในครัวเรือนมิได้จ้างให้ช่างทำแต่อย่างไรด้วยเกรงจะมีการปลอมแปลงเกิดขึ้นหรือมีการยักยอกนำผงวิเศษไปใช้ในการอย่างอื่นพระที่ทำกันขึ้นเองครั้งนั้นจึงไม่มีความสวยงามใดๆ และทำกันในบ้านอย่างปราศจากพิธีกรรมโดยสิ้นเชิง

ระยะนั้นเองค่ำวันหนึ่งนายแพทย์สุพจน์ก็ไปยังวัดเทพศิรินทราวาสตรงไปยังพระอุโบสถเพื่อจะไปกราบและคุยกับท่านเจ้าคุณนรรัตนฯ อย่างธรรมดา ๆ เพราะไม่ได้มีกิจธุระสำคัญอันใดขณะนั้นเป็นเวลาราวหนึ่งทุ่มท่านเสร็จจากทำวัตรค่ำแล้วและกำลังมีแขกเหรื่อไปสนทนาอยู่กับท่านราวสิบคนเมื่อเห็นดังนั้นนายแพทย์สุพจน์จึงถือโอกาสหลบหลังเสาอยู่ห่าง ๆ ก่อน ยังไม่แสดงตัวให้ท่านรู้  คิดว่าเป็นเวลาค่ำมืดแล้ว ท่านคงจะไม่เห็นและไม่ทราบว่าเป็นใครทันใดนั้นเองท่านก็เรียกหาขึ้นมาทีเดียว

“หมอรึ... มานี่ๆ”

นายแพทย์สุพจน์จึงต้องรีบคลานเข้าไปกราบท่านใกล้ ๆ

“ไปบอกพ่อนะ ... พระที่กำลังทำอยู่ให้เลิกได้แล้ว”

ท่านเอ่ยขึ้นแล้วก็กล่าวต่อไปว่า

“การทำพระนั้นต้องมีพิธีกรรม ...”

ทำเอานายแพทย์สุพจน์นั่งงงไปอีกครั้งหนึ่งว่า  ทำไมท่านจึงทราบได้ว่าทางบ้านคลอง๑๖ซึ่งอยู่ห่างไกลมากกำลังสร้างพระจากผงไตรมาสของท่านระยะนั้นก็ไม่มีใครทางบ้านไปมาหาสู่หรือได้พบปะบอกเล่ากับท่านเลยเฉพาะอย่างยิ่ง นายแพทย์สุพจน์ซึ่งใกล้ชิดกับท่านมากที่สุดในบรรดาญาติด้วยกันก็ว่างเว้นมิได้เข้าไปในวัดเทพศิรินทร์ในระยะนั้นเป็นเวลานานพอดูแต่ท่านสามารถล่วงรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นได้อย่างไร

บางคนเล่าว่าท่านรู้แม้กระทั่งในครั้งนั้นได้ทำพระตกเปื้อนน้ำครำไปองค์หนึ่ง เหตุเกิดเพราะได้เอาพระผงที่พิมพ์เสร็จแล้วนั้นไปผึ่งบนหลังคาครัวหลังบ้านซึ่งสร้างอย่างลวก ๆ มิได้มีความแข็งแรงสวยงามแต่อย่างไรเมื่อต้องรับน้ำหนักมาก ๆ เข้า หลังคาทานไม่ไหวก็หักพังลงมายังผลให้พระผงที่ผึ่งไว้หล่นกระจายไปอยู่กับพื้นดินและองค์หนึ่งร่วงไปอยู่ในน้ำครำสกปรก 

ท่านก็รู้และพูดจาว่ากล่าวได้ถูกต้องยิ่งกว่าตาเห็น!!

 

ที่มา:https://www.facebook.com/Legendknowledge888/posts/1588260068136199:0