"พระก็คือคน คนป่วยได้ พระก็ป่วยได้ สุดท้ายคือตาย"!! คำสอนของหลวงปู่มั่น...หนึ่งวันสุดท้ายก่อนละสังขาร!!

ในปลายปี พ.ศ. ๒๔๙๒ “หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต” อายุได้ ๘๐ ปี และมีอาการอาพาธหนัก  เมื่อออกพรรษาแล้ว คณะศิษย์จึงได้ร่วมกันนำท่านจากวัดป่าบ้านหนองผือเพื่อจะไปยังวัดป่าสุทธาวาส และระหว่างทางได้แวะพักที่วัดป่าบ้านภู่

ในช่วงที่พักอยู่ที่วัดป่าบ้านภู่นั้น อาการของหลวงปู่มั่นได้ทรุดลงโดยตลอด

พระอาจารย์ทองคำ จารุวัณโณ ซึ่งเป็นผู้หนึ่งที่ได้อุปัฏฐากหลวงปู่มั่นอย่างใกล้ชิด ได้บันทึกไว้ว่า

ในยามรุ่งสางของวันที่ ๑๐ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๙๒ (หนึ่งวันก่อนวันมรณภาพของหลวงปู่มั่น) ท่านได้เปิดหน้าต่างกุฏิของหลวงปู่มั่นออก และพบว่ามีชาวบ้านนับเป็นร้อย ๆ คนมานั่งเฝ้าอาการของหลวงปู่มั่นอยู่  หลวงปู่มั่นจึงได้กล่าวอบรมญาติโยมว่า

“พวกญาติโยมพากันมามาก...มาดูพระเฒ่าป่วย  ดูหน้าตาสิ! เป็นอย่างนี้ละ...ญาติโยมเอ๋ย ไม่ว่าพระ ไม่ว่าคน  พระก็มาจากคน มีเนื้อมีหนังเหมือนกัน  คนก็เจ็บป่วยได้ พระก็เจ็บป่วยได้ ... สุดท้ายก็คือตาย

ได้มาเห็นอย่างนี้แล้วก็จงพากันไปพิจารณา ... เกิดมาแล้วก็แก่เจ็บตาย

แต่ก่อนจะตาย ทานยังไม่มีก็ให้มีเสีย ศีลยังไม่เคยรักษาก็ให้รักษาเสีย ภาวนายังไม่เคยเจริญก็เจริญเสียให้พอ จะได้ไม่เสียทีที่ได้เกิดมาพบพระพุทธศาสนาด้วยความไม่ประมาท ... นั้นล่ะจึงจะสมกับที่ได้เกิดมาเป็นคน

เท่านี้ล่ะ... พูดมากก็เหนื่อย”!!

ที่มา : หนังสือ “มรณานุสติธรรม” (http://larndham.net)