ด้วยรอยยิ้มอิ่มปัญญา...อารมณ์ขันสมเด็จโต!! "เมื่อพระกลายเป็นโพระ...กระโถนก็เลยแตกโพละเพราะโทสะของพระ"!!

ครั้งหนึ่ง “สมเด็จพระพุฒาจารย์” (โต พรหมรังสี) ได้รับนิมนต์ให้ไปเทศน์คู่กับพระพิมลธรรม (ถึก) แห่งวัดพระเชตุพน

ขณะอยู่บนธรรมาสน์ พระพิมลธรรมได้ตั้งประเด็นขึ้นว่า

“โทสะเป็นกิเลสสำคัญ พาเอาเจ้าของต้องเสียทรัพย์ เสียชื่อเสียงเงินทอง เสียน้องเสียพี่ เสียที่เสียทาง เสียเหลี่ยมเสียแต้ม ก็เพราะลุแก่อำนาจโทสะ ให้โทษให้ทุกข์แก่เจ้าของมากนัก”

จากนั้น ท่านก็ถามหลวงพ่อโตซึ่งมีสมณศักดิ์สูงกว่าท่านว่า

“โทสะเมื่อจะเกิดขึ้น...เกิดตรงที่ไหนก่อนนะขอรับ? ขอให้แก้ให้ขาว!”

ระหว่างนั้นหลวงพ่อโตแกล้งทำเป็นหลับ ไม่ได้ยินคำถาม ซ้ำยังกรนเสียด้วย  พระพิมลธรรมจึงถามซ้ำสองสามครั้ง ท่านก็ยังนั่งเฉย  พระพิมลธรรมจึงโมโห ตวาดเสียงดังว่า “ถามแล้วไม่ฟัง...นั่งหลับใน!” ว่าเช่นนี้ถึงสองครั้ง

คราวนี้หลวงพ่อโตแกล้งตื่นแล้วด่าออกไปว่า

“อ้ายเปรต อ้ายกาก อ้ายห่า อ้ายถึก ... กวนคนหลับ!”

พระพิมลธรรมได้ยินเช่นนั้นก็โกรธจัด คว้ากระโถนปามายังหลวงพ่อโต แต่พลาดไปโดนเสาศาลา แตกดังเปรี้ยง  ผู้คนแตกตื่นตกใจ แต่หลวงพ่อโตนิ่งสงบ แล้วกล่าวกับญาติโยมว่า

“โทโสโอหังเกิดขึ้นเมื่อรูปที่ไม่น่าดู เสียงที่ไม่น่าฟัง กลิ่นที่ไม่น่าดม รสที่ไม่น่ากิน สัมผัสที่ไม่สบาย และความคิดที่ไม่ถูกใจ มากระทบกับตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ

เมื่อสำรวมไม่ทันจึงดันออกข้างนอกให้คนอื่นรู้ว่าเขาโกรธ ดังเช่นเจ้าคุณพิมลธรรมเป็นตัวอย่าง  ถ้าเขายอท่านว่าพระเดชพระคุณแล้วท่านยิ้ม พอเขาด่าก็โกรธ

แม้โทสะเกิดขึ้น โทสะก็ไม่มีอำนาจกดขี่เจ้าของได้เลย  เว้นแต่เจ้าของโง่ เผลอสติ เช่น พระพิมลธรรมถึกนี้ โทสะจึงกดขี่ได้”

สุดท้าย...หลวงพ่อโตจึงสรุปด้วยการบอกญาติโยมให้ดูพระพิมลธรรมเป็นตัวอย่าง

“ตัวท่านเป็นเพศพระ ครั้นท่านขาดสังวร ท่านก็กลายเป็นโพระ กระโถนเลยแตกโพละ เพราะโทโสของท่าน ... จงจำไว้ทุกคนเทอญ”!!

ที่มา : http://visalo.org/monk/581027lpTow.html