ชาวพุทธควรรู้ไว้...จะได้เข้าใจกันถูก!! คำว่า "นอน" กับ "จำวัด" มีความหมายไม่เหมือนกัน!!

หลวงปู่ขาวเล่าถึงคำสอนของหลวงปู่มั่นเกี่ยวกับการหลับนอนของพระดังต่อไปนี้ :

คำว่า “จำวัด” กับคำว่า “นอน” ซึ่งเป็นคำทั่วๆ ไป เทียบกันดูจะเห็นว่าผิดกันและมีความหมายต่างกันอยู่มาก ระหว่างคำว่า “จำวัด” ของศากยบุตร กับคำว่า “นอน” ของคนและสัตว์ทั่วไป

ดังนั้น ความรู้สึกของพระผู้เป็นศากยบุตรที่จะปลงใจจำวัดแต่ละครั้งจึงควรมีความสำคัญติดตัวในขณะนั้นและเวลาอื่นๆ จึงจะสมชื่อว่า ผู้ประคองสติ ผู้มีปัญญา คิดอ่านไตร่ตรองในทุกกรณี ไม่สักว่าคิด สักว่าพูด สักว่าทำ สักว่านอน สักว่าตื่น สักว่าฉัน สักว่าเดิน สักว่านั่ง สักเป็นอาการปล่อยตัวเกินเพศเกินภูมิของศากยบุตรที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง

ในวงปฏิบัติโดยมากมักเข้าใจกันว่า  พระพุทธเจ้าและพระอรหันต์ทั้งหลายนิพพานไปแล้ว สาบสูญไปแล้ว ไม่มีความหมายอะไรเกี่ยวกับท่านและตนเองเสียแล้ว  ก็พระธรรมอันเป็นฝ่ายเหตุที่สอนกันให้ปฏิบัติอยู่เวลานี้เป็นธรรมของท่านผู้ใดขุดค้นขึ้นมาให้ได้เห็นและได้ปฏิบัติตามเล่า?

ความจริง พุทธะและสังฆะก็คือดวงใจบริสุทธิ์ที่พ้นวิสัยแห่งความตายและความสาบสูญอยู่แล้วโดยธรรมชาติ  จะให้ตาย ให้สาบสูญ ให้หมดความหมายไปได้อย่างไร เมื่อธรรมชาตินั้นมิได้เป็นไปกับสมมติ มิได้อยู่ในอำนาจแห่งความตาย มิได้อยู่ใต้อำนาจแห่งความสาบสูญ มิได้อยู่ในอำนาจแห่งการหมดความหมายใดๆ

พุทธะจึงคือพุทธะอยู่โดยดี  ธัมมะจึงคือธัมมะอยู่โดยดี  และสังฆะจึงคือสังฆะอยู่โดยดี  มิได้สั่นสะเทือนไปกับความสำคัญใดๆ แห่งสมมติที่เสกสรรทำลายให้เป็นไปตามอำนาจของตน

ฉะนั้น  การปฏิบัติด้วยธัมมานุธัมมะจึงเป็นเหมือนการเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ อยู่ตลอดเวลาที่มีธัมมานุธัมมะภายในใจ  เพราะการรู้พุทธะ ธัมมะ สังฆะ โดยหลักธรรมชาติจำต้องรู้ขึ้นที่ใจ ซึ่งเป็นที่สถิตแห่งธรรมอย่างเหมาะสมสุดส่วน  ไม่มีภาชนะใดยิ่งไปกว่า

 

หลวงปู่ขาว อนาลโย

ที่มา : โอวาทธรรมของพระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต (จากหนังสือ “หลวงปู่ขาว อนาลโย”)