“เอ้า ! หลวงตาตื้อเทศน์ให้ฟัง พวกสูบ่ฟัง เอ้า ! ฟังตดซะ” ...ปริศนาลีลาธรรมของหลวงปู่ตื้อ

          ในบรรดาหลวงปู่สายพระป่ามี “หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโมกับหลวงปู่เจี๊ยะ จุนโท” สองรูปนี้ที่มีลีลาการพูด สอนแบบขวานผ่าซาก ไม่เกรงใจใคร ไม่ถนอมน้ำใจญาติๆโยมๆ เจอหน้ากันจะจี้จุดอ่อนให้ตรงเป้า บางทีคำพูดเหมือนสองแง่สองง่ามจนคนฟังตกตะลึงหงายหลังล้มตึง เพราะสับสนว่าหมายถึงอย่างไร  ดังนั้นใครที่ใจอ่อนหรือแคร์คำพูดของคนอื่นหรือชอบให้พระอาจารย์เอาใจ จะยอมรับลีลาและพฤติกรรมนอกคอกไร้รูปแบบของ “หลวงปู่ตื้อกับหลวงปู่เจี๊ยะ” ไม่ได้  ซึ่งลีลาของหลวงปู่ตื้อนั้นนับว่าแหกคอก “ลีลาอรหันต์” ตามนิยามของปุถุชนที่ตั้งเอาไว้ว่าจะต้อง พูดจานุ่มนวล ไม่พูดกูๆมึงๆ อรหันต์ต้องเดินเหิรเรียบร้อย โกรธ ตะโกน หรือด่าชาวบ้านไม่เป็น

          เรื่องลีลาแสดงธรรมของหลวงปู่ตื้อนี้ มีเรื่องเล่ามันๆหลายตอน ซึ่งใครมือใหม่ที่ไม่เคยเจอลีลาแสดงธรรมแบบนี้ อาจจะไม่เข้าใจได้ในช่วงแรกๆ แม้แต่หลวงปู่บุญเพ็ง กปฺปโก เองก็มีประสบการณ์เช่นนี้เหมือนกันว่า “ตอนแรกที่ฟังเทศน์ของหลวงปู่ตื้อนะ อาตมาฟังแล้วไม่เข้าใจ คิดว่านี่ท่านพูดอะไรของท่าน”  แต่ถ้าเริ่มคุ้นเคย เข้าใจธรรมะมากขึ้น เมื่อหันมาพิจารณาสิ่งที่หลวงปู่ตื้อสอนแล้ว จะเห็นว่าท่านมีเมตตาอย่างสูงที่ชี้จุดอ่อนของเราให้เห็น

          มีอยู่วันหนึ่ง ขณะที่หลวงปู่ตื้อแสดงธรรมเทศนาผ่านเครื่องขยายเสียง เป็นธรรมดาที่จะต้องมีโยมหลายกลุ่มที่นั่งฟัง มีอยู่กลุ่มหนึ่งไม่ยอมฟังธรรมกับตั้งหน้าตั้งตาจับกลุ่มคุยกับส่งเสียงแข่งกับเสียงเทศน์ของหลวงปู่ตื้อ ปรากฏว่าท่านได้ยินเสียงนั้น กำลังเทศน์อยู่ดีๆ ก็หยุดการเทศนาลง แล้วพูดเสียงดังผ่านไมโครโฟนกระจายเสียงดังๆว่า

 “เอ้า ! หลวงตาตื้อเทศน์ให้ฟัง พวกสูบ่ฟัง เอ้า ! ฟังตดซะ”  ว่าแล้ว... ก็มีเสียงประหลาดดังผ่านลำโพงออกมาสองสามชุด

          ทุกคนเงียบกริบ พอดีมีโยมคนหนึ่งตั้งสติได้ จึงพูดเสียงดังขึ้นว่า “ขอให้หลวงตามีสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์” และแล้วโยมท่านอื่นก็ตั้งสติได้ อนุโมทนากล่าวพร้อมกันว่า “สาธุ”

          ในพระไตรปิฏกกล่าวไว้การแสดงธรรมนั้น ผู้ฟังจะต้องให้ความเคารพและศรัทธาพระภิกษุสงฆ์ผู้สอนธรรมะ จะต้องอัญเชิญท่านให้นั่งอยู่ในที่อันควรและสูงกว่าญาติโยม เพราะธรรมะที่แสดงโดยพระเถระนั้นเป็นของหายากและเป็นช่วงเวลาวิเศษที่จะตักตวงบุญกุศล  การน้อมจิตฟังพระเถระสอนธรรมนั้นแสดงถึงความสนใจใฝ่ธรรมและศัรทธาที่มีในพระศาสนา เมื่อจิตผู้ฟังนิ่งสงบ เกิดกุศลจิตข้อธรรมนั้นจะเกิดประโยชน์กับผู้ฟังธรรม

          พอหลวงปู่ตื้อเห็นว่า มีคนบางกลุ่มไม่สนใจฟังธรรม แถมรบกวนคนอื่นที่อุตส่าห์ดั้งด้นมาฟังธรรมถึงที่ หากปล่อยให้รบกวนต่อไปโดยไม่ว่ากล่าวตักเตือน ก็ไม่ใช่นิสัยของหลวงปู่ตื้อที่มีเมตตาต่อทุกคน ถ้าใครที่สนใจฟังธรรมะและเอาไปใช้ปฏิบัติให้เกิดประโยชน์ธรรมนั้นจะมีค่ายิ่งกว่าทอง แต่ถ้าใครไม่สนใจฟังธรรมเอาแค่ “ตด” ไปก็พอสำหรับค่าเสียเวลามาวัด มาฟังธรรมทั้งทีได้กุศลแค่ “ตด”

 

 

 

จากหนังสือ ลีลาพระอรหันต์ โดย เธียรนันท์