หลวงปู่มั่น! "กำหนดจิตดูการทำสมาธิหลวงปู่ขาว จนเห็นความก้าวหน้าในสมาธิของหลวงปู่" นี่สิอรหันต์ย่อมรู้สภาวะจิตของอรหันต์ด้วยกัน ตามคำบอกเล่าหลวงปู่ขาว!!!

หลวงปู่มั่น! “กำหนดจิตดูการทำสมาธิหลวงปู่ขาว จนเห็นความก้าวหน้าในสมาธิของหลวงปู่” นี่สิอรหันต์ย่อมรู้สภาวะจิตของอรหันต์ด้วยกัน ตามคำบอกเล่าหลวงปู่ขาว!!!

                  หลวงปู่ขาว อนาลโย ท่านเล่าว่าปีจำพรรษากับท่านพระอาจารย์มั่นปีแรกที่เชียงใหม่ เกิดความปีติยินดีอย่างบอกไม่ถูก สมที่พยายามติดตามท่านมาหลายปี แม้ได้ฟังโอวาทท่านบ้างในที่ต่างๆ ก็เพียงชั่วระยะไม่จุใจ เดี๋ยวก็ถูกท่านขับไล่หนีไปอยู่คนละทิศละทาง เมื่อสบโอกาสวาสนาช่วยได้จำพรรษากับท่านจริงๆ ในพรรษานั้น จึงดีใจมากและเร่งความเพียรใหญ่แทบไม่ได้หลับนอน บางคืนประกอบความเพียรตลอดรุ่ง

                    คืนวันหนึ่ง จิตสงบรวมลงอย่างเต็มที่ไปพักใหญ่จึงถอนขึ้นมา เกิดความอัศจรรย์ในความสว่างไสวของใจซึ่งไม่เคยเป็นถึงขนาดนั้นมาก่อน ทำให้เพลิดเพลินในธรรมจนสว่างคาตาไม่ได้หลับนอนเลยในคืนวันนั้น พอตื่นเช้า ได้เวลาไปทำข้อวัตรอุปัฏฐากท่านพระอาจารย์มั่นและขนบริขารท่านลงมาที่ฉัน พอท่านออกจากที่ภาวนา ตาท่านจับจ้องมองดูหลวงปู่ขาวจนผิดสังเกต ท่านเองรู้สึกกระดากอายและกลัวท่านว่าตนทำผิดอะไรไปหรืออย่างไร สักประเดี๋ยว ท่านก็พูดออกมาว่า

                     “ท่านขาวนี้ภาวนาอย่างไรคืนนี้จิตจึงสว่างไสวมากผิดกับที่เคยเป็นมาทุกๆ คืนนับแต่มาอยู่กับผม ต้องอย่างนี้ซิจึงสมกับผู้มาแสวงธรรม ทีนี้ท่านทราบหรือยังว่าธรรมอยู่ไหน คืนนี้สว่างอยู่ที่ไหนละ ท่านขาว” “สว่างอยู่ที่ใจครับผม” ท่านเรียนตอบทั้งกลัวทั้งอายแทบตัวสั่น ที่ไม่เคยได้รับคำชมเชยแกมคำซักถามเช่นนั้น “แต่ก่อนธรรมไปอยู่ที่ไหนเล่าท่านจึงไม่เห็น นั้นแลธรรม ท่านจงทราบเสียแต่บัดนี้เป็นต้นไป ธรรมอยู่ที่ใจนั้นแล ต่อไปท่านจงรักษาระดับจิต ระดับความเพียรไว้ให้ดี อย่าให้เสื่อมได้ นั่นแล คือฐานของจิต ฐานของธรรม ฐานของความเชื่อมั่นในธรรม และฐานแห่งมรรคผลนิพพานอยู่ที่นั่นแล จงมั่นใจและเข้มแข็งต่อความเพียร ถ้าอยากพ้นทุกข์ การพ้นทุกข์ต้องพ้นที่นั่นแน่นอน ไม่มีที่อื่นเป็นที่หลุดพ้น อย่าลูบคลำให้เสียเวลา เรามิใช่คนตาบอดพอจะลูบคลำ คืนนี้ผมส่งกระแสจิตไปดูท่าน เห็นจิตสว่างไสวทั่วบริเวณ กำหนดจิตส่งกระแสไปที่ไรเห็นเป็นอย่างนั้นอยู่ตลอดจนสว่าง เพราะคืนนี้ผมมิได้พักนอนเลย เข้าสมาธิภาวนาไปบ้าง ต้อนรับแขกเทพบ้าง กำหนดจิตดูท่านบ้าง เรื่อยมาจนสว่างโดยไม่รู้สึก พอออกจากที่จึงต้องมาถามท่าน เพราะอยากทราบเรื่องของหมู่คณะมานาน สบายไหม อัศจรรย์ไหม” ทีนี้ท่านถาม

                    ท่านเล่าว่าท่านนิ่ง ไม่กล้าเรียนตอบท่าน เพราะท่านดูตับดูปอดเราจนหมดแล้ว จะเรียนตอบเพื่อประโยชน์อะไร นับแต่วันนั้นมา ยิ่งกลัวและระวังท่านมากขึ้น แม้แต่ก่อนก็เชื่อว่าท่านรู้จิตใจคนอย่างเต็มใจ ไม่มีทางสงสัยอยู่แล้ว ยิ่งมาโดนเข้าคืนนั้นก็ยิ่งเชื่อ ยิ่งกลัวท่านมากจนพูดไม่ถูก นับแต่วันนั้นเป็นต้นมา ท่านตั้งหลักใจได้อย่างมั่นคงและเจริญยิ่งขึ้นโดยลำดับไม่มีเสื่อมถอยเลย ท่านพระอาจารย์มั่นก็จี้ใจเราอยู่เสมอ เผลอตัวไม่ได้เป็นโดนท่านดุทันที และดุเร็วยิ่งกว่าแต่ก่อน การที่ช่วยจี้ช่วยเตือนเรื่อยมานั้น ความจริงท่านช่วยรักษาจิตรักษาธรรมให้เรากลัวจะเสื่อมไปเสีย

ที่มา : บูรพาจารย์ https://www.facebook.com/เกร็ดธรรมะ ประวัติ พระกรรมฐาน

ข่าวโดย :  กิตติ ทีนิวส์  / สำนักพิมพ์ กรีนปัญญาญาณ/ ทีมข่าวปัญญาญาณ – ทีนิวส์