สองสายใยใต้กาสาวพัสตร์...จริยวัตรแสนงดงาม เมื่อ"หลวงปู่บุญมา" หยิบข้าวจากบาตร ให้พระน้องชาย ที่กำลังอาพาธ

เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน 2560 ที่ผ่านมา ทางวัดพุทธบูชา ได้เผยแพร่ข้อความและภาพมหามงคล เมื่อหลวงปู่บุญมา ใส่บาตรหลวงปู่หลวงปู่สนธิ์ อนาลโย

พร้อมข้อความว่า

...

05/06/2560(ศิลป์สยาม)

น้อมส่งบุญด้วย..

ภาพมหามงคล

ที่งดงามและน่าประทับใจ

ของพ่อแม่ครูอาจารย์ในความเมตตาและจริยวัตรที่งดงามที่มีให้กัน ศิษย์ที่พบเห็นถึงกับปิติใจน้ำตาซึมในความงดงามที่ท่านเมตตาต่อกัน

หมายเหตุ

หลวงปู่บุญมาออกเดินรับบาตรที่ศิลป์สยาม(พระน้อง)หลวงปู่สนธิ์ไม่ได้เดินรับบาตรเพราะอาพาธ

หลวงปู่บุญมานำข้าวที่รับบาตรมาใส่บาตรพระน้องชายหลวงปู่สนธิ์เพื่อบำรุงธาตุขันธ์ค่ะ

สังการีอย่างเราเห็นแล้วอดปีติใจไม่ได้จึงนำภาพมาให้ทุกคนได้อนุโมทนาสาธุบุญกับพระอริยะผู้ใจงามพ่อแม่ครูอาจารย์เราค่ะ....

อัตตชีวประวัติพระราชภาวนาพินิจ (หลวงพ่อสนธิ์ อนาลโย)

 

นามเดิม ชื่อสุเต นามสกุล คำมั่น เกิดเมื่อวันที่ ๒๗ พฤษภาคม พ.ศ.๒๔๗๗ ตรงกับวันอาทิตย์  ที่บ้านโนนชาติ  อำเภอเลิงนกทา   ซึ่งปัจจุบันเป็นจังหวัดยโสธร  บิดาชื่อ นายเป  คำมั่น  มารดาชื่อนางกันคำมั่น  อาชีพที่บ้านท่านแต่เดิมก็มีอาชีพทำนาเป็นหลักในภาคอีสาน  ในสมัยนั้นก็มีอาชีพเดียวเป็นหลัก  ท่านมีพี่น้องร่วมอุทรเดียวกันทั้งหมด ๖ คน ส่วนหลวงพ่อเป็นบุตรคนที่สอง  ชื่อเดิมว่าสุเต เพราะท่านเป็นคนที่ชอบสังเกต ผู้ใหญ่จึงเรียกว่า สนธิ์ คือมีสิ่งใหม่ให้สังเกตพิจารณา  ผู้ให้ทำอะไรท่านก็มีความสนใจจึงถูกเรียกว่าสน  เด็กชายสนธิ์  คำมั่น เรียนจบชั้นประถมปีที่ ๔ จากโรงเรียนวัดบ้านสร้างมิ่ง ด้วยคุณธรรมที่มีมาแต่เดิมจึงทำให้ท่านเป็นคนชอบสงบ มีนิสัยรักสงบ เชื่อฟังผู้ใหญ่ กลัวต่อความผิด  ซึ่งทำให้ท่านมีอุปนิสัยแตกต่างจาก เด็กในวัยเดียวกัน  ชอบในการเป็นผู้ให้ เช่นให้อาหารบิณฑบาต กับคุณแม่ในวัยเด็ก  เมื่อคุณแม่ใส่บาตร แก่พระที่มาบิณฑบาต ท่านจะมีความอิ่มใจ สุขใจ และด้วยบุญบารมีที่ได้สะสมในกาลก่อน  เมื่อท่านได้พบกับภิกษุผู้ภิกขาจาร  ก็ทำให้ท่านมีความเลื่อมใส่  รู้สึกว่าจิตใจสบายเป็นปีติ  ด้วยกำลังแห่งบารมีธรรมที่เต็มบริบูรณ์  จึงทำให้ท่านมีจิตใจที่โน้มเอียงไปในทางออกบวช  ด้วยนิสัยของชาวอีสานในสมัยนั้นมีความเคารพต่อพระพุทธศาสนามาก  เมื่อมีลูกชายก็อยากจะให้บวชเรียน เขียนอ่าน เป็น  เพราะการศึกษาในสมัยนั้นยังไม่เจริญ  คนที่มีความรู้ความสามารถ ก็จะเกิดจากนักบวช ทิด จารย์ครู คือผู้บวชแล้วสึกไป มีครอบครัว  คนอีสานก็มีอัตตลักษณ์ของกลุ่มชนที่มีเฉพาะตน  คือเป็นคนรักสงบ ชอบช่วยเหลือผู้อื่น รักสนุก รักเพื่อนมิตร ดั้งนั้นบิดามารดาของท่านจึงมีความรักในลูกอยากจะให้ลูกได้มีความรู้ความสามารถ  จึงนิยมนำลูกชายของตนเข้ามาบวชในพระพุทธศาสนา  เด็กชายสนธิ์ก็เช่นเดียวกัน มีอัศยาศรัยไปใน               

            การออกบวช จึงชอบไปอยู่วัด เพื่อรับใช้พระ (สังกะรีวัด) คือเป็นผู้คอยรับใช้พระผู้มีอาวุโส เช่น ตมน้ำร้อน น้ำเย็นถวายพระ  ในวัยเด็กของหลวงพ่อสนธิ์ ท่านก็เหมือนเด็กอีสานในสมัยนั้นคือช่วยเหลือพ่อแม่ทำมาหากิน เพราะระดับการศึกษาในยุกนั้นมีน้อย จบแค่ประถม สี่ ก็สามารถอ่านออกเขียนได้แล้ว ถ้าจะให้มีความรู้มากกว่านั้นก็ต้องมาเรียนในตัวเมืองหลวงหรือหัวเมืองใหญ่ๆ เท่านั้น ส่วนความรู้ที่มีมากอีกสาขาหนึ่งคือ วัด ซึ่งเป็นสถานอบรมนิสัยให้แก่ลูกหลาน พระท่านก็ให้เรียนหนังสือผูก เช่น เรียนสนธิ์ เรียนมูล เรียนตัวธรรม เรียนตัวขอม เป็นต้น ซึ่งเป็นภาษาที่ใช้จารึก(จาร)ไว้ในใบลาน  พระจึงต้องเรียนตัวธรรม (ไทยน้อย) ซึงส่วนมากจารึกเป็นนิทานธรรมบท หรือนิทานพื้นบ้านในอีสาน คือ นางผมหอม ผาแดงนางไอ่ ขู่หลู่ นางอั๋ว เป็นต้น  ดังนั้นจึงทำให้นักปราชญ์อีสานนำมาเขียนเป็นกลอนลำ  คำผญา สุภาษิตสอนหลาน เป็นต้นล้วนออกมาจากภาษาไทยน้อย หรือตัวธรรมในสมัยนั้น  คนอีสานจึงนิยมฟังกันมาก  เพราะมีความเคารพในพระพุทธศาสนา  พระธรรม พระสงฆ์  เพราะฉะนั้นคนอีสานทั้งชายหญิงก็อยู่ในจารีต ๑๒ ครอง ๑๔ ซึงเป็นธรรมเนียมของชาวภาคอีสาน เช่น ฮีตปู่ ครองย่า ฮีตป้า ครองลุง ฮีตพ่อ ครองแม่ ฮีตผัว ครองเมีย เป็นต้น ดังนั้นนิสัยของท่านจึงน้อมไปในทางออกบวชตั้งแต่นั้นเป็นมา

ที่มา : วัดพุทธบูชา กรุงเทพมหานคร