หลวงปู่คำคนิง จากนักปฏิบัติตนแบบฤาษี สู่ พระอริยแห่งผ้ากาสาวพัสตร์ !!! เสวยสุขในฌานจนเบื่อหน่าย มุ่งสู่ทางหลุดพ้น มรรคผลแห่งนิพพาน

ติดตามเรื่องราวดีๆอีกมากมายได้ที่ http://www.tnews.co.th/

หลวงปู่คำคนิงได้อนุญาตให้คณะเราสัมภาษณ์ท่านและบันทึกเสียงได้อัธยาศัยของท่านเปี่ยมเมตตาจิตและเปิดเผยปล่อยวางทุกสิ่งทุกอย่างไม่ยึดมั่นถือมั่นอะไร ท่านเห็นทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเพียงสิ่งสมมติ ชีวิตคนเราเหมือนตัวละครที่แสดงไปตามบทบาท ไร้สาระแก่นสาร มีแต่มรรคผล นิพพานเท่านั้นเป็นสารธรรม อันจริงแท้แน่นอน บริสุทธิ์ สะอาด สงบ ศานติ ชั่วนิรันดร์

หลวงปู่คำคนิง จากนักปฏิบัติตนแบบฤาษี สู่ พระอริยแห่งผ้ากาสาวพัสตร์ !!! เสวยสุขในฌานจนเบื่อหน่าย มุ่งสู่ทางหลุดพ้น มรรคผลแห่งนิพพาน

ก่อนจะเข้าสู่ร่วมผ้ากาสาวพัสตร์นั้น  ท่านมีลูกเมียเป็นฝั่งเป็นฝามาก่อน  แต่พออายุได้ ๓๐ ปี  ก็เบื่อหน่ายชีวิตครองเรือนจึงอำลาลูกเมียออกบวชเป็นฤาษีดาบส  ท่องเที่ยวธุดงค์ไปในป่าเขาลำเนาไพร  เป็นเวลานานถึง ๑๕ ปี  ไม่เคยเข้าอยู่หมู่บ้านเลย  อยู่แต่ในป่าเป็นวัตร  ถือสัจจะเคร่งในศีลฤาษีโยคีฝึกตนอย่างเคร่งครัด  ละเว้นความชั่วทุกประการ ๗ วันขบฉันอาหารครั้งหนึ่ง ๑๕ วัน  ขบนั้นอาหารครั้งหนึ่งเป็นการบำเพ็ญตบะอย่างแรงกล้า  เพื่อพิสูจน์กำลังใจและความทรหดอดทนของตนว่ามีความกล้าตายไหม  อาลัยไยดีในสังขารร่างกายขนาดไหน

จากการปฏิบัติตนแบบฤาษีชีไพรอย่างยิ่งยวดนี้เอง  ทำให้ท่านพบกับความศานติสงบกายสงบจิตอย่างล้ำลึก  มีความสุขอย่างหาที่เปรียบมิได้ในองค์ฌานสมาธิ  เป็นพระฤาษีแก่กล้าฌานสมาบัติ  สามารถเข้าฌานนานวันโดยไม่อ่อนเพลีย  ไม่หิวโหยร่างกายกระชุ่มกระชวยแข็งแรงเป็นปกติ  สามารถเดินธุดงค์  ขึ้นเขาลงห้วยได้เท่าคนหนุ่มฉกรรจ์  เพียงแต่ว่าร่างกายไม่อ้วน  ร่างกายผอมเกร็ง  แขนขามือกำได้รอบแต่ทว่าแข็งแรงอย่างน่าอัศจรรย์ไปไหนมาไหนในป่าในถ้ำ สัตว์ป่าก็เป็นมิตร  ไม่กล้าทำอันตราย  ด้วยอำนาจเมตตาที่แผ่ออกจากฌานสมาธิ

หลวงปู่คำคนิง จากนักปฏิบัติตนแบบฤาษี สู่ พระอริยแห่งผ้ากาสาวพัสตร์ !!! เสวยสุขในฌานจนเบื่อหน่าย มุ่งสู่ทางหลุดพ้น มรรคผลแห่งนิพพาน

อยู่แต่ในป่าในถ้ำนับร้อยนับพันถ้ำในภูเขาแดนลาว  เสวยสุขในฌานจนเบื่อหน่าย  เห็นว่าไม่ใช่ทางหลุดพ้นทุกข์ ไปสู่มรรคผลนิพพาน หลวงปู่คำคนิงจึงได้ลาเพศฤาษีดาบสเข้าสู่พระพุทธศาสนาอุปสมบทเป็นพระภิกษุเพื่อปฏิบัติธรรมสู่ทางพ้นทุกข็อันถูกต้องร่องรอย  เมื่อบวชแล้วก็ยังถือมั่นอยู่ในสัจจอธิษฐาน  คืออยู่ในป่าในถ้ำเป็นวัตร  ไม่ยอมเข้าอยู่ในหมู่บ้านหรือสำนักสงฆ์  และวัดวาอารามใด ๆ เป็นเด็ดขาด  มุ่งถือพระธรรมคือการปฏิบัติทางจิตเพื่อความหลุดพ้นเป็นใหญ่  ได้ธุดงค์ไปจำพรรษาตามถ้ำตามเทือกเขาต่าง ๆ ในแดนลาว  ปีแล้วปีเล่า  ตราบจนกระทั่งเวลานี้ได้ ๒๗ พรรษา  ถ้ารวมเป็นพระฤาษีด้วยก็เป็น ๔๒ พรรษา

หลวงปู่คำคนิง จากนักปฏิบัติตนแบบฤาษี สู่ พระอริยแห่งผ้ากาสาวพัสตร์ !!! เสวยสุขในฌานจนเบื่อหน่าย มุ่งสู่ทางหลุดพ้น มรรคผลแห่งนิพพาน

อ้างอิงข้อมูลจาก - www.baanjompra.com