เปลี่ยนกิเลสให้เป็นสมาธิ!! เมื่อเด็ก ๓ ขวบ อยากกินเงาะในบาตร "หลวงปู่ขาว" จึงแลกด้วยการนั่งภาวนา "หมากเงาะ" จนสุดท้ายได้ผลลัพธ์สุดอัศจรรย์!!

 

           หลวงปู่ขาว อนาลโย เป็นพระภิกษุ คณะธรรมยุติกนิกาย ท่านได้รับความเคารพนับถือจากพุทธศาสนิกชนในฐานะพระนักปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน สายของพระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต แม้ท่านจะละสังขารไปแล้ว แต่คำสอนของท่านยังคงอยู่ในความทรงจำ สร้างศรัทธาในหมู่ชาวพุทธรุ่นแล้วรุ่นเล่าและเป็นความจริงอยู่อย่างไม่เสื่อมคลาย

 

             มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับหลวงปู่ขาว อนาลโย ครั้งหนึึ่งในเช้าวันหนึ่งญาติโยมพาหลาน ๓ ขวบ มาถวายอาหารเช้าให้ท่าน เด็กเห็นเงาะในฝาบาตรหลวงปู่ก็อยากกิน หลวงปู่รู้ว่าเด็กคิดอะไรอยู่ จึงเรียกมานั่งใกล้ๆ แล้วถามว่าอยากกินเงาะไหม เด็กตอบว่าอยากกิน หลวงปู่จึงบอกว่ามาแลกกัน ถ้าหนูนั่งสมาธิให้หลวงปู่เห็น หลวงปู่จะให้เงาะทั้งฝาบาตรเลย เด็กถามว่านั่งสมาธิทำอย่างไร หลวงปู่แนะนำว่าให้นั่งขัดสมาธิ ขาขวาทับขาซ้าย มือขวาทับมือซ้าย พร้อมกับหลับตาและภาวนาไปด้วย เด็กถามต่อว่าภาวนาทำอย่างไร หลวงปู่แนะนำเป็นภาษาอีสานว่า "ให้ภาวนาหมากเงาะ หมากเงาะ"

             ด้วยความอยากกินเงาะ เด็กจึงนั่งสมาธิและภาวนาว่า "หมากเงาะๆๆ" ทีแรกเด็กภาวนาพลางเลียริมฝีปากไปพลาง เพราะอยากกินหมากเงาะมาก แต่ไม่นานจิตก็เป็นสมาธิ รู้สึกสบาย สงบ เหมือนอยู่อีกโลกหนึ่ง มาลืมตาอีกทีเมือได้ยินเสียงระฆังดังขึ้น เห็นแต่หลวงปู่นั่งสมาธิอยู่ ไม่มีใครในศาลาเลย ผู้คนหายหมด ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะตอนนั้นเป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว เสียงระฆังดังขึ้นเพื่อเรียกพระเณรมากวาดลานวัด แสดงว่าเด็กนั่งสมาธิเป็นเวลานานถึง 8 ชั่วโมง

             เด็กอยากกินหมากเงาะก็จริง แต่หลวงปู่ก็รู้ความอยากนั้น สามารถส่งเสริมให้เกิดสมาธิได้ หากใช้ให้เป็น เด็กไม่จำเป็นลดละความอยากเสียก่อนจึงจะภาวนาได้ ขณะเดียวกันก็ไม่จำเป็นต้องภาวนา "พุท-โธ" อย่างที่นิยมทำกันก็ได้ ภาวนาว่า "หมากเงาะ" ก็ใช้ได้เช่นกัน

 

            ธรรมโอวาทของหลวงปุ่ขาว อนาลโย ท่านเคยกล่าวว่า  พุทโธ พุทโธ หมายความว่า ให้ใจยึดเอาพุทโธเป็นอารมณ์ เพื่อป้องกันไม่ให้จิตออกไปสู่อารมณ์ภายนอก เพราะอารมณ์ภายนอกมันชอบไปจดจ่ออยู่กับ รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ความถูกต้องทางกาย หากทุกสิ่งทุกอย่างมันไปจดจ่ออยู่ที่นั่น จิตมันจะไม่รวมลง นี่แหละ เรียกว่า มาร คือ ไม่มีสติ อย่าให้จิตไปจดจ่ออย่างนั้น ให้มาอยู่กับผู้รู้ ให้น้อมเอา พระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ เป็นอารมณ์ จะอยู่ในอิริยาบถใด ก็ให้มีความเพียร ผู้ที่ภาวนาจิตสงบลงชั่วช้างพับหู งูแลบลิ้น ชั่วไก่กินน้ำ นี่ อานิสงส์อักโข ให้ตั้งใจทำไป

           การที่จิตรวมลงไปบางครั้ง มี ๓ ขั้นสมาธิ คือ ขณิกสมาธิ อุปจารสมาธิ อัปปนาสมาธิ หากรวมลง ขณิกสมาธิ เราบริกรรมไป พุทโธ หรืออะไรก็ตาม จิตสงบไปสบายไปสักหน่อย มันก็ถอนขี้นมา ก็คิดไปอารมณ์เก่าของมันนี่ ส่วนหากรวมลงไปเป็น อุปจารสมาธิ ก็นานหน่อยกว่าจะถอนขึ้นไปสู่อารมณ์อีกให้ภาวนาไป อย่าหยุดอย่าหย่อน ค่อยเป็นค่อยไป ไม่ต้องไปนึกคาดหวังอะไร อย่าให้มีความอยาก เพราะมันเป็นตัณหา ตัวขวางกั้นไม่ให้จิตรวม ไม่ต้องไปกำกับว่า อยากให้เป็นอย่างนั้นอย่างนี้ การอยากให้จิตรวมลง เหล่านี้แหละ เป็นนิวรณ์ตัวร้าย ให้ปฏิบัติความเพียรไม่หยุดหย่อน เอาเนื้อและเลือด ตลอดจนชีวิตถวายบูชาพระพุทธเจ้า พระธรรม และ พระสงฆ์ เราจะเอาชีวิตจิตใจ ถวายบูชาพระรัตนตรัย ตลอดจนวันตาย นี่ก็เป็นมัชฌิมาปฏิปทา แล้วจิตจะรวมลงอย่างไร เมื่อไร ก็จะเป็นไปเองเมื่อใจเป็นกลาง ปล่อยวาง สงบถูกส่วน"

 

 

ขอบคุณข้อมูลจาก : เพจ ธรรมะของพระอรหันต์ สายหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต

https://th.wikipedia.org/wiki/หลวงปู่ขาว อนาลโย